woensdag 21 juni 2017

Mythe #9: Arabieren zijn steenrijk door de olie

Het is interessant hoe het imago van de Arabische wereld sterk wordt gevormd door de rijke oliestaten van het Arabisch Schiereiland. Het gaat dan om de landen Saoedie-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit, Bahrein, Qatar en Oman, waar de woestijngrond sompig is van de olie. In wezen zou je Irak en Libië nog onder de rijke landen kunnen rekenen vanwege hun olievoorraden, maar die landen hebben hun rijkdom in rook zien opgaan door oorlogen en wanbeleid van hun dictators.

Toen in 1973 de olieprijzen enorm begonnen te stijgen omdat de olieproducerende landen het heft in eigen hand gingen nemen, werden we in Nederland overladen met televisiebeelden van de weelde van de Arabische Golfstaten. Mensen die al een zekere leeftijd hebben bereikt, herinneren zich hoe de muzikale top-40 van Nederland zelfs een lied kende met de sterke tekst:

page38image496 page38image656 page38image816 page38image976
‘Koeweit Koeweit Koeweit, kielekiele Koeweit, kielekiele hopsa-sa’.  Hier het hele lied van Farce Majeure. 

Eén van de bekendste Arabische namen in die tijd was die van sjeik Jamani, de Saoedische topman van OPEC, de organisatie van olieproducerende landen.

Inderdaad, genoemde landen zijn ontegenzeglijk rijk geworden door de olie. Aan de andere kant, vanuit zakelijk oogpunt is er iets vreemd aan de hand. Die Golfstaten zijn rijk, omdat ze hun assets, hun kapitaalgoederen, verkopen. Over 50 jaar hebben ze niks over. Het is als een boer met veel land, die elk jaar een stukje land verkoopt om rond te komen. De boer kan enorm veel geld uitgeven, maar voor zijn kinderen zal weinig over blijven.

De stelling dat ‘de Arabieren steenrijk zijn door de olie’ is discutabel. Immers, de zes Arabische Golfstaten vormen een minderheid te midden van de Arabische wereld die uit 22 landen bestaat. En wat betreft de bevolkingsaantallen vormen die zes rijke landen helemaal een minderheid. In genoemde landen wonen ongeveer 40 miljoen mensen – waarvan minstens 10 miljoen tamelijk armetierige gastarbeiders. Er zijn dus 30 miljoen Arabische bewoners in die Golfstaten. Dat is 10% van het aantal Arabieren. De rest is er beslist minder florissant aan toe.

De meeste Arabische landen zijn niet rijk, en sommige zijn extreem arm.  Jemen is een voorbeeld van zo’n arm land. Daar wonen evenveel mensen als in alle Arabische Golfstaten samen. En dan een land als Mauretanië...  De gemiddelde burger heeft daar 100 Euro per maand als inkomen. Maar dat is gemiddeld. De meesten leven op de rand van verhongeren in die gortdroge woestijn. 

Wat te denken van Egypte? Het inkomen per hoofd van de bevolking is daar drie maal zo hoog als in Mauretanië, maar wat helpt dat de 30 miljoen Egyptenaren die van minder dan een Euro per dag moeten leven? 

Steenrijk door de olie? De helft van de Arabieren is straatarm en ondervoed, met een dagelijkse maaltijd van droog brood en thee, misschien zelfs met wat suiker. 

zondag 18 juni 2017

Sermon Rich Man, Poor Lazarus - Luke 16:19-end

Sermon Rich Man, Poor Lazarus 
2 Samuel 9.6-13; 1 John 4:7-end; Luke 16:19-end

Who is responsible for the horrendous fire in the apartment block in Kensington, London? Not just a complete building, but many lives have been destroyed. 

Who is responsible? The people in the building had complained about a lack of proper fire security systems, but nothing was done by the owners.  And the local city council did not take action.  And maybe the construction company used dangerous cladding.

We do not know yet, but for sure, when people complained, other people looked away.  

Just as the rich man in the story Jesus told us, looked away.  Looking away may have dreadful consequences for people who need our attention, and also for those who could have done something but who do not want to see and act. 

1 He did not see the poor man at the gate

Shortly before Jesus told the story - a parable - about the rich man and Lazarus, he had made a profound statement. He had spoken about the need to use money wisely.  Luke the writes:

The Pharisees, who were lovers of money, heard all these things, and they ridiculed him. And [Jesus] said to them, “You are those who justify yourselves before men, but God knows your hearts. For what is exalted among men is an abomination in the sight of God. (Luke 16:14-15)

What is exalted among men is an abomination in the sight of God.   And then Jesus tells the story of a wealthy person, someone exalted among men.     

There was a rich man, dressed in purple and fine linen.  Purple and fine linen - this is a description of the robes of the High Priest.  Was Jesus purposely hinting at the lifestyle of the religious leaders in Israel? People who cared about themselves but not about the people?

Religious leaders who had their bibles but who twisted them into their own benefits, instead of using them as a motivation for showing love and mercy. 

Purple and fine linen were extremely expensive.  Only the very rich could afford this.  And rich he was - every day he organised sumptuous feasts - dinner parties. 

Every day? Even on the sabbath? It seems he did not care much for the laws of God.  Just as he did not care about the laws that speak of taking care of the poor.

Every day a poor beggar was laid at the entrance of the villa of the rich man.  He was laid there, so he was probably unable to walk.  He was sick, rather disgusting. A stinking man, because of the sores that covered his body.  

In our street in Cairo, I sometimes noticed a disfigured man - suffering from leprosy.  It is easy to just look away.  And if such a man is sitting at the gate of your villa, you stop noticing, don’t you?  He becomes part of the landscape and the calluses of your heart grow fast. 

The problem is, if you do notice, and look, and you allow the reality to sink in, you realise you have to do something.  If you are rich, and you are able to help a miserable poor man, the laws of Moses, and surely also the words of Jesus, send us out to do something. 

Inaction in the face of poverty, inaction in the face of need, is unacceptable for a child of God. 

But the rich man did nothing.  We know this, because the poor beggar desired to be fed with what fell from the rich man’s table.  In that time there were no knives, forks or napkins. Food was eaten with the hands and, in very wealthy houses, the hands were cleansed by wiping them on chunks of bread, which were then thrown away. That was what Lazarus was waiting for. 

I guess the servants of the rich man would sometimes clean the floor, and take all those leftovers to the poor beggar - if he was lucky.  But in any case, the rich man did not care.  He just did not care. 

Lazarus did not get money. He did not get proper food.  He did not get medical help.  He was covered with sores and dogs came and licked them.  These dogs were not pets. Dogs were considered unclean, wild street dogs that scavenge the garbage, and then nose around the poor man's sores. It is not a picture of comfort but of abject misery.  

And the man was too weak to chase those dogs away.  Or maybe they actualy became his friends. Maybe the dogs were the only help he got. 

And the rich man did nothing.  He did not see any link between his life and that dirty beggar at the gate. 

2 He did not see the person at the gate

We do not know the name of the rich man, but we do hear the name of the beggar - his name is Lazarus.  That is the Greek version of the Hebrew name Eleazar, which means - God is my helper. 

God helps the poor man - but the rich man is the loser in the story.  The beggar is important enough to have a name, while the rich man remains anonymous.  That is the world downside up.  “What is exalted among men is an abomination in the sight of God.”

The rich man ignored the beggar, and I think he could do this because he ignored the person.  He only saw Lazarus as a dirty beggar, but he did not the man, the person, the human being created in the image of God, the person’s whose dreams of a normal life had been shattered.

To dehumanize someone is a very effective way of keeping responsibility far away.  Brand them as an economic issue, a refugee, a beggar, a dirty scumbag, and you shift the focus away from seeing the person.  The human being with his needs.  

This is evil - the dehumanization of humans.  And even when the rich man was tormented after he died, he did not see the darkness of his own heart.  

But God knows the heart, and on that basis the rich man ended up in a hot place.  

Poor Lazarus had been sitting outside the gate in the heat of the sun, day after day, but now the rich man suffered the heat.  And Lazarus was doing great; he received all the comfort a man can desire.  

Jesus indicates that there will be a moment of retribution.  The tables will be turned.  There is justice in this God-created universe. 

The rich man did not see the problem of his own behavior, even when he was being tormented.  Look what he says to Abraham: “Send Lazarus to dip the end of his finger in water and cool my tongue, for I am in anguish in this fire.”

“Send Lazarus.”  He should serve me.  Look at my background.  And he is just a beggar after all.

But please, only the tip of his finger.  He is a dirty beggar, with sores all over him.  So I do not want him to touch me and make me dirty.  Just the tip of his finger…

And send Lazarus into the fire where I am.  He can suffer a bit for my sake.  

That’s the attitude of the rich man.  He still does not get it.  He does not see the human being, the man, the child of God in Lazarus.  He sees him as an item.  A servant.  An economic issue.  

We have to wonder how we look at other people.  All people are created in the image of God, and when we serve people, we serve God.   

Jesus makes abundantly clear, again and again, that if we have what other people need, our only acceptable action is to see, and act.  Act. Not because of duty only, but also because of love God God and his creation.

What was the sin of the rich man? He had not ordered Lazarus to be moved away from his gate.  He did not stop his servants from throwing some food at Lazarus.  He did not kick him in the passing. He was not deliberately cruel to him. 

The sin of the rich manwas that he accepted the poor sick man as part of the landscape and simply thought it perfectly natural and inevitable that Lazarus should lie in pain and hunger while he wallowed in luxury.  

His sin was that he could look on the world's suffering and need and feel no grief and pity in his heart; he looked at a fellow-man, hungry and in pain, and did nothing about it.  He was punished for not seeing.

Who are the people that we do not notice? 
  • People who came to Utrecht as refugees? 
  • The women who for hardly any salary sit in sweatshops to produce our luxury goods at low cost?
  • Divorced moms with kids who are living below the poverty level but are too proud to ask for help?
  • Families where the breadwinner is sick?
  • The poor in third world countries who are out of sight and out of mind?
  • People around you with no material needs but dying for some love, some attention?
  • Homeless people in Utrecht?
  • People here in church who really need your help?
Do we even see these people, do we notice them as valuable humans who are entitled, entited to our love, help, support?

3.  He did not see God’s provision

But finally the seriousness of his situation sinks in, and the rich man begs Abraham to warn his five brothers.  “Tell them that they must use their wealth, their time, their energy, for the sake of others and not for themselves!  Tell them to serve people in need!”

He now realises, that repentance is needed.  Good.  But too late.  And he also knows from personal experience that his family does not take seriously what the law and the prophets say. 

Jesus came back from the dead - did this make a difference? Not automatically.  Having the law, knowing Jesus, speaking of his death and ressurection, repeating his words every week in church - does that actually change us and impact our lifestyle? 

Only if we open our eyes and if we are prepared to act.  Have an open eye for the needy aorund you. No, not for the needy, for the person who is needy.  

And take a decision - a decision to act. 

The rich man had not realised that his wealth was really a blessing from God.  His house, his money in the bank, his employees.  It was a blessing from God.  

Wealth is not bad. After all, Abraham was wealthy. But wealth brings with it certain responsibilities, a certain stewardship. We are asked to account for how we handle the wealth God has given us.

Our wealth is always, to some extend, the money we have.  
But it is also the time at our hand that we can spend with someone who needs attention.  
It is our diner table for that person who needs some companionship.
It is our car for someone who needs a ride.  
Our connections, to help someone find a job.

Conclusion

Let us thank God for all our blessings; we have so much. And let us ask him to give us open eyes and a heart for the poor and suffering, the many needy people around us. May he strip away the calluses that we have build up to protect ourselves from the hurt and pain of others. 

Let us love people as Jesus loved them and loves them now.  If he loves us and cares for us, in spite of our many imperfections, how can we close our eyes, our hearts, our life, for those around us who need us.


Amen

zaterdag 17 juni 2017

Mythe #8: Arabieren vormen een machtig werelddeel

Weer een lastige kwestie. We hebben al vastgesteld dat de Arabieren niet één volk kunnen worden genoemd, maar wellicht kunnen we aanvaarden dat ze wel één werelddeel vormen? Laten we daar eerst naar kijken, voordat we ons afvragen of ze ook een machtig werelddeel vormen.
Vormen de Arabieren samen een werelddeel? Gewoonlijk praten we niet over die landen als een werelddeel, maar in een wat luchtige zin kunnen we het grote gebied van Arabische landen best een werelddeel noemen. Het strekt zich uit van Marokko aan de Atlantische Oceaan tot in Oman aan de Indische Oceaan. Een enorm gebied dat zich van Afrika tot Azië uitstrekt. Ja, je kunt het een werelddeel noemen.

Maar als je met werelddeel bedoelt dat sprake is van een hechte, verenigde regio zoals veel landen in de Europese Unie (EU) zijn verenigd, dan beginnen de vraagtekens te komen. De Arabische Liga (AL) kan beslist geen tegenhanger worden genoemd van de EU. De EU is, ondanks de grote verschillen in taal en cultuur, een veel hechtere eenheid dan de landen van de AL.

Oké, een werelddeel kunnen we het noemen, maar het gaat niet om een sterk verenigd werelddeel. Kan het dan toch machtig worden genoemd? De macht van de EU is gelegen in de economische integratie, en juist op dat gebied is de Arabische wereld een hopeloze misère. Een voorbeeld met cijfers uit 2005.  Sindsdien is weinig veranderd. De totale onderlinge handel van de Arabische naties is slechts 12%, dat is 28 miljard dollar, van hun totale internationale handel. En de totale investeringen tussen de 22 Arabische landen onderling zijn niet meer dan 37 miljard dollar. Dat zijn geen bedragen die ik alledag op zak heb, maar laten we dit vergelijken met de onderlinge Nederlands-Belgische handel. Die bedroeg in 2005 ongeveer 85 miljard dollar. Dat is drie keer zo veel als alle onderlinge Arabische handel.

Er is dus geen teken van economische eenheid en macht in de Arabische wereld. Het gebrek aan handel loopt evenwijdig aan het gebrek aan politieke integratie. We kunnen dus gerust vermoeden dat we wederom een mythe hebben ontkracht.

Maar het oliewapen dan? Ja, ja, die autoloze zondagen van 1973, ik weet het. Maar wat hebben de Arabieren sindsdien gepresteerd met hun oliewapen? Niets. De Europese politici maken zich in elk geval niet druk om het idee dat de Arabieren samen een vuist zouden kunnen maken op het internationale vlak door hun olie of welk ander economisch middel ook.

Wat vreest Europa? Misschien wel vooral de enorme voortplantingszin van de Arabieren. In Nederland worden jaarlijks per 1000 mensen 12 baby’s geboren, in Noord Afrika ligt dat getal bijna vier keer zo hoog. In economische zin vergroot daardoor de Arabische ellende, want veel nieuwe banen worden niet geschapen, maar je kan natuurlijk zeggen dat de kinderzegen de macht is van de Arabische wereld. Hierdoor is de pressie op de poreuze zuidgrens van Europa in elk geval enorm groot.

De EU probeert uit alle macht Noord-Afrika vanaf Marokko tot Egypte te ontwikkelen op het gebied van de economie, de democratie en de geboortebeperking. Jaarlijks worden miljarden dollars uit Europa naar Noord-Afrika gepompt, om dat gebied te ontwikkelen, onder meer op het gebied van democratisering van de media.  Tot nu toe zonder enig succes.  De Arabische Lente, die een feest van democratisering had moeten zijn, leidde tot een bloedbad dat zijn weerga niet heeft in de Arabische wereld.  

zondag 11 juni 2017

Sermon: Worshipping Jesus Mat 28:16-20 - Trinity Sunday


In our liturgical year, today is the weekend of the Holy Trinity. For that reason I brought an icon that we have at home - a creative copy of the original.

This icon is called The Trinity, and also The Hospitality of Abraham. It was written by the Russian painter Andrei Rublev in the 15th century. This is really the most famous of all Russian icons. Created about 600 years ago.

The icon depicts the three men who visited Abraham at the Oak of Mamre. If you read that tsory, it is stranger how the writer seems to suggest that these three men meeting with Abraham, and eating with Abraham, was really the Lord God who visited him in his tent.

The story in the book of Genesis and this icon hint at the incarnation - it is God who comes to eat with us. And Rublev shows how God - Father, Son and Spirit, eat together, enjoy their own company together, in love, peace and joy. That is the Holy Trinity - amazing mystery. One God, yet three. 

Father, Son and Holy Spirit. They are mentioned in the baptismal formula that Jesus gives us in Matthew 28.

1. All power in heaven and on earth

After His resurrection Jesus met with his disciples in Galilee. Matthew, one of them, gives us an eyewitness account. Most of the disciples who saw Jesus immediately bowed down for Him. This bowing down of the disciples was really worship of people overawed by God. They fell down in adoration of their Lord who had conquered death, the Lord of life.

Muslims reject worshipping Jesus; they call it ‘shirk’, the greatest sin in Islam. ‘Shirk’ means that you believe that God has companions. ‘God does not have companions’, they say.  Some of the disciples did not worship Jesus either; they were doubtful. ’How can we worship Him? Is He not human, after all? Is this not idol worship? Should we not worship God alone? Do our Scriptures not tell us to only worship God Almighty?’

We have to commend Matthew for honestly describing the doubts of some the disciples, but Jesus took these doubts away. He wanted His followers to believe in Him and worship Him as God. That is why He approached them.

Just as He comes close to us when we are in doubt - as long as we are honest in our quest for Him, He will help us see Him as He really is. If you have doubts, or feel far from God, do not withdraw… Instead draw near, and He will come to you.  Jesus came closer, so that they were totally sure it was Him, and by coming closer He actually confirmed that worship was the right thing to do.

And then what he said took any remnants of doubt away. Our Master addressed them with the majesty proper to God only: "All authority in heaven and on earth has been given to me."

The authority that Jesus claims here, is the main theme of the Gospel stories. His teaching was with authority. His miracles showed His might. He even had power to forgive sins. His resurrection also showed his authority – even over death, that awful enemy. Jesus claims to be almighty. Omnipotence is an attribute belonging exclusively to God. It belongs to Jesus also. ‘All authority is mine’.

Some people like to point out that Jesus says that all authority in heaven and on earth has been given to Him; His Father had given it to him. So, some argue, the Father is higher in divinity than Jesus. As if Jesus is a sort of lesser god. But think of this: God the Father has in eternity shared all power with his Son. In eternity: This means there was never ever a moment in history or outside history when the Son did not have power equal to the power of the Father.

Those who have problems to accept that Jesus and his Father are essentially one, should try to explain how there can be a God almighty and a Jesus almighty at the same time. It is impossible for two separate Almighties... except if they are absolutely one in divinity.
2. Go, make disciples of all nations

After Jesus established that he should be worshipped as the one with all authority in heaven and on earth, he tells his students to make disciples for Him of all nations. But should Jesus not have pointed to God and to the laws of God of the Old Testament? He wants to bind the nations to himself and to his own words... Is this not blasphemy? Yes it is, if Jesus is less than God. No it is not, if Jesus, the Son of God, is one with the Father and the Holy Spirit.

Just as Jesus had spent all his time and energy to bind His own group of disciples to Himself as God, as the ulimate authority, so He now asks of those disciples to go and teach and train all nations.

Being a disciple of Jesus and making disciples is time-consuming. It is not a matter of a one-time decision; it is hard work. It is a process of teaching and learning that lasts a lifetime. In his book Matthew and Mission (1988, 2003) Martin Goldsmith, a Jew who became a Christian, says:
In the postmodern emphasis on anti-intellectual spirituality this emphasis on teaching and learning sounds old-fashioned, but God demands the use of the mind.
Jesus spoke of teaching and learning all that he had commanded during his lifetime. We really have a lot to learn in the process of being His students. And we need a balanced diet of all he taught. Not just those parts we happen to like about Jesus at the expense of what we do not like so much.

Mere mental understanding does not make us good followers of Him. It is an important part of the picture, but only a part. Truth learned must also be practised. It must be appropriated by heart, mind and will in a lifelong, hard, and often difficult process.

In our instant-cultures where we expect all our desires and needs to be met right now, it is good to remind ourselves that the best coffee is not instant coffee but coffee that is properly made, with a filter. And the best cheese is Old Amsterdam. Good things come slowly.

Interesting is that Jesus does not tell them to first teach the people and then also to make them obey the words of Jesus. It is about teaching to obey. The teaching in the church is not for satisfying our intellectual curiosity about God – it is for making us better worshippers, better followers, better in obedience.  

The beginning of tis process of being disciples is baptism. Jesus says here that this baptism must be into the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit. Baptize into the name... for Jews this expression immediately reminded them of the name of God. The name they did not dare to pronounce because they were afraid that they would not show Him proper respect and lightning would strike them. It is the Hebrew name Yahweh. Baptize into the Name. The one name of the One God. And Jesus continues: into the name – singular- of the Father and of the Son and of the Holy Sprit. The one God, the God of Israel, Yahweh, is one God, but He consists of three “persons” – Father, Son and Holy Spirit.

Now imagine that the three persons who Jesus mentions in this one sentence, Father, Son and Holy Spirit, are not intimately united in one Godhead. That they are actually in essence three separate beings. That it is about God the Creator, and Jesus, well, part of creation, and the Holy Spirit, maybe a sort of vague power... is the baptismal statement of Jesus then not just blasphemous? Or just ridiculous?

If Jesus and the Holy Spirit are not one in divinity, equal to the Father, then baptising in the name of those three is just as silly as organizing a football tournament here in Arnhem and announcing that the three participants are Vitesse, Jonathan Corbyn, and electricity.

The baptismal formula Jesus uses, suggests equality in essence between Father, Son and Holy Spirit. Nothing less. Martin Goldsmith, I quoted him before, says:
With the triune confession at baptism the believer is taught that right from the outset of the Christian life, all three persons of the trinity are equally to be worshipped, loved and served.
That is what the Christian life, the life of being disciples, is all about. Worship, love, service. And to be baptised into this Trinue God, means that you have been placed in the community of Father, the Son and the Spirit. That is the meaning of being baptised into the name. It makes you part of that wonderful communty.

And this is the environment for our growth. In this community of God we learn to be truly obedient to all Jesus has commanded us. The community of Father, Son and Holy Spirit decided that the Son should go to the world for the well-being of mankind. And to those who have been made participants in the eternal dance of love of the Trinity, Jesus says: Go and make others into my disciples...

3. I am with you…

How in the world can we do this? Well, Jesus promises His disciples, his church, that in this process of being disciples and making disciples, He will be with us. That is why He has send us His Spirit. Without His presence with us, what hope do we have to be his followers and to make new followers? How can we ever be His students, obey Him, serve Him, and draw others inside the same circle of students of Jesus? We need Him to be with us. We need him urgently.

His promise to be with us is, by the way, another strange one. Should he not have said: ‘God will be with you...’ or something similar? But Jesus promises his own presence. And this promise is even stranger because Jesus promises to be with his disciples, with us, at any time and in any place. Only God is omnipresent. How can Jesus then claim to be omnipresent, except if he himself is God.

The Gospel of Matthew began with the baby Jesus, who was called Emmanuel – God with us. And now, in the end of the Gospel, Jesus again promises to be with us. He is God with us.

We must be careful though. Jesus promises his presence in the context of making other people into His disciples and in the context of mission. He promises to be with the people who leave the comfort of Jerusalem to go into the world for the sake of the Gospel. The Christian church must never degenerate into a comfortable club for the like-minded. It is always called to discipling, teaching, evangelising.

Go, and help other people to find God through Jesus Christ, and to become his students just as we are. To people involved in this ministry, our almighty, omninpresent Lord and God says: “I am with you always, everywhere.”

Conclusion

And lets us be a student in the school of Jesus Christ. This has begun with your baptism, and for most of us that is quite a while ago. It is easy to drift away from what we have been called to by our Lord. To be his student does not stop after some confirmation classes - it is a lifelong process that never stops.
Let us study God’s Word much, personally and in the community of the church, in order to worship and serve our Lord better. He gave his Word - and especially the Words of Jesus - for us to obey.

And go, speak with friends, with family, with neighbours, and draw them into the circle of light, into the school of Jesus Christ.

Today He is with us; He invites you to participate in his Holy Communion. When we come forward to eat and drink, we sit with the Father, the Son and the Holy Spirit at his table. Together with Abraham and with all the saints.  Today at His table our Lord lets us share in his loving, peaceful and joyful communion. 

Faith in Jesus Christ brings us right into this heart of God.

AMEN

zondag 28 mei 2017

20 mythen over Arabieren: Mythe #7: Arabieren willen geen christen worden

Laten we er maar even van uit gaan dat de bedoeling achter deze stelling is, om te zeggen dat Arabische moslims geen christen willen worden. Het is nogal ongerijmd om te zeggen dat Arabische christenen geen christen willen worden. Is het zo, dat Arabische moslims geen christen willen worden?

Uiteraard zijn Arabische moslims van nature, net als alle mensen, niet geneigd om volgeling van Christus te worden. Wat dat betreft moet ik natuurlijk zeggen: inderdaad, Arabieren willen geen christen worden. Maar zo makkelijk komen we er niet van af.

Uitgangspunt van de stelling lijkt te zijn, dat moslims zich sterker verzetten tegen het christelijk geloof dan, bijvoorbeeld, keurige heidenen uit Abcoude of Enschede. En wat dit betreft moet ik uit ervaring zeggen: moslims staan meer open voor het Evangelie dan de Nederlandse ongelovigen die ik ken.

Wat veel moslims ervan weerhoudt om christen te worden, is niet hun gebrek aan interesse, maar veel meer de politieke en sociale situatie van de landen waar ze wonen. In de eerste plaats weet elke moslim dat bekering tot het christelijk geloof verstrekkende gevolgen kan hebben. De soep wordt doorgaans niet zo heet gegeten als die wordt opgediend, maar formeel is de meest radicale vorm van excommunicatie het lot van bekeerlingen, de dood. 

In de meeste Arabische landen werken de staat en de conservatieve vorm van Islam samen om elkaar overeind te houden; deze alliantie zorgt ervoor dat bekeerlingen tot het christelijk geloof het vaak ernstig moeilijk wordt gemaakt, door de samenleving (familie, vrienden) of door de overheid.      

Dat is natuurlijk een onprettig idee, en voor de meeste moslims voldoende reden om het christelijk geloof zelfs niet te willen overwegen. Bovendien, moslims is met de paplepel ingegoten dat de islam de laatste en de beste religie is, en dat het christendom dus minderwaardig is. Wie overweegt het dan om uit de Islam te stappen?  

Wie? Grote aantallen moslims worden de laatste jaren volgeling van Christus! Slaat u slechts een blik op een website zoals die van Arab Vision, www.arabvision.nl, en u vindt daar veel getuigenissen van moslims die door het kijken naar hun TV-programma’s, de islam de rug toekeerden om onze Heer Jezus Christus te gaan volgen. En hetzelfde melden tal van soortgelijke organisaties die in de Arabische wereld werkzaam zijn: heel veel moslims hebben echt interesse om christen te worden.  En ook in Nederland komt je ze in veel kerken tegen. 

In de afgelopen 15 jaar hebben de meeste Arabieren een schotelantenne op hun dak gezet, en velen hebben toegang tot het internet gekregen. Voor het eerst in de geschiedenis kunnen moslims daardoor ongestoord kijken, lezen, studeren, en in discussieforums meepraten over het christelijk geloof. Hoewel in sommige landen veel kerken zijn, is het voor moslims doorgaans een brug te ver om daar binnen te stappen; stel je voor dat je vrienden het zien... Maar via de moderne media kunnen ze in alle rust en veiligheid leren wat christenen geloven.

Een moslim heeft een voordeel boven de heidense Nederlander: Ze geloven in een God die ze eenmaal zal oordelen. En o, wat een angst bestaat er voor de dood en dat oordeel. Daarnaast hebben nogal wat moderne moslims problemen met de verhalen over hun eigen profeet.  Een liefhebbende God, Vader van Jezus Christus, is waar veel mensen, moslims incluis, naar hunkeren. Ze staan open voor het Evangelie, maar wie vertelt het hun? 

donderdag 25 mei 2017

20 Mythen over de Arabieren: Mythe #6: Arabieren waren heel goed voor christenen

De bedoeling van deze stelling is ongetwijfeld om te zeggen dat Arabische moslims hun joodse en christelijke onderdanen altijd goed hebben behandeld. Het zijn eigenlijk altijd moslims die deze stelling poneren, zonder greintje zelfkritiek. Ze zouden natuurlijk gelijk kunnen hebben, maar om dat te controleren moeten we de geschiedenis goed bestuderen, en ook aan Arabische joden en christenen vragen wat ze zelf van de stelling vinden.

Wel, joden en christenen die in de Arabische wereld zijn opgegroeid, zullen u bijna allemaal zeggen dat ze door moslims slecht worden behandeld. In de hele Arabische wereld is sprake van duidelijke discriminatie, achterstelling, en soms regelrechte vervolging. Ik ben er zelf,  jaren werkzaam in de Arabische wereld, zo vaak getuige van geweest, maar als u me niet gelooft, vraag het dan nog eens aan organisaties als het CIDI of Open Doors. Naar moderne maatstaven, worden joden en christenen beroerd behandeld in de meeste Arabische landen.

Vanaf het ontstaan van de islam heeft die godsdienst duidelijke regels voor hoe de joden en christenen zich in hun midden behoren te gedragen. De islam noemt die groepen dhimmis. Dat woord is kort voor ahl al-dhimma, wat mensen van het verbond betekent. Dit verbond duidt op het verbond dat, volgens moslims, de profeet Mohammed met zulke groepen in zijn islamitische samenleving aanging. Wat was dat verbond? Dat ze in leven mochten blijven en hun religie mochten aanhangen, als ze zich maar aan allerlei islamitische wetten hielden.

De profeet Mohammed gaf zelf het voorbeeld van discriminatie en vervolging, door beslist niet zachtzinnig met die groepen om te gaan. En na hem zijn allerhande discriminerende wetten opgesteld. Joden en christenen mochten op grond daarvan bepaalde kleding niet dragen, ze mochten niet op een paard rijden, ze moesten aan de kant gaan als een moslim passeerde, etc, etc. 
Joden en christenen hebben het in de Arabische wereld overleefd door zich bescheiden, zo onzicht- baar mogelijk, op te stellen, maar als ze te duidelijk aanwezig waren in de Arabische samenlevingen, konden repercussies niet uitblijven.

Door de eeuwen heen hebben Arabische moslims hun landgenoten met een andere religie behandeld alsof ze te gast zijn in hun eigen land en, laat me u verzekeren, de spreekwoordelijke gastvrijheid van de Arabieren gold dan echt niet altijd als iets prettigs. Natuurlijk waren er tijden dat christenen en joden het niet slecht hadden, maar er zijn ook periodes van zware vervolgingen en veel bloedvergieten geweest.

En er is een andere kant aan het verhaal. Toen de vroege islam deze discriminerende regels invoerde tegen christenen en joden, werd dat als heel normaal ervaren. De Byzantijnse keizer had de joden en de in zijn ogen ketters christenen in Egypte en Syrië ook altijd zo behandeld; zo ging je toen om met minderheden. Maar het probleem is, dat de islam er nooit in is geslaagd om die oude regels aan de kant te zetten. De orthodoxe islam leert dat de manier waarop de ‘eerste islamitische gemeente’ omging met dingen, ook voor vandaag normatief is. Dus is de manier waarop joden en christenen in de zevende eeuwen werden behandeld (knap beroerd dus) nog steeds de norm.

Waarom de meeste moslims van mening zijn dat de joden en de christenen het zo goed hebben onder hun regime? Waarschijnlijk omdat ze, als ze erkennen dat de behandeling vaak veel te wensen over laat, ze in wezen kritiek leveren op de islamitische regels die discriminerend gedrag voorschrijven. 

woensdag 24 mei 2017

20 Mythen over de Arabieren: Mythe #5: Arabieren zijn moslims

Dat is een mythe die we wel meteen onderuit mogen schoffelen. Hoe vaak het ook is gezegd, hoe dikwijls ook herhaald, maar het dringt niet zo makkelijk door. Er zijn heel veel christelijke Arabieren, en er zijn zelfs joodse Arabieren. Weet u nog? Arabieren zijn mensen met het paspoort van een Arabische land, waar Arabisch de voertaal is.

Herinnert u zich de luchtbrug van Jemen naar Israel, om joodse stammen uit Jemen naar Israel te vervoeren? Sinds het ontstaan van Israël in 1948 zijn honderdduizenden Arabische joden naar Israël vertrokken. Er woonden er heel veel in landen als Syrië, Irak, Egypte, en Marokko. In ieder van die landen wonen nog heel kleine groepjes Joden. In Irak, Egypte en Syrië heb ik zulke mensen ontmoet, soms in hun synagogen. Ze spreken Arabisch, hun cultuur is grotendeels Arabisch, maar hun religie is joods.

Het aantal christenen in de Arabische wereld is vele malen groter. Deze Arabische christenen zijn bijna allemaal mensen waarvan de familie al voor het ontstaan christen was en die nooit zijn gezwicht voor de lokroep of de pressie van de islam om zich tot die religie te bekeren. Die druk was af en toe groot, maar miljoenen hebben als christen stand gehouden.

De grootste christelijke gemeenschap woont in Egypte. In dat land is ongeveer zes procent van de bevolking christen: dat gaat om ongeveer 5.5 miljoen Arabieren. Die mensen hebben een Egyptisch paspoort, ze spreken Egyptisch-Arabisch, hun bijbel is Arabisch, ze zingen hun Egyptische volkslied, ze vechten in het Egyptische leger, ze zijn fan van de grootste voetbalclub van Egypte, al-Ahli (sorry, soms ook van Zamalek), en ze zijn cultureel gezien Arabisch. Alleen qua godsdienst zijn ze anders en daardoor uiteraard ook in bepaalde culturele uitingen.

In Libanon is ongeveer 30% van de bevolking christen. Syrië, Irak, Jordanië en de Palestijnse gebieden hebben behoorlijke christelijke minderheden, hoewel de oorlogen van de afgelopen jaren hun aantal drastisch heeft zien slinken. Er wonen Arabische christenen in de Golfstaten, in Marokko, Tunesië, Algerije. Het is dus onjuist om ervan uit te gaan dat Arabieren moslim zijn. 

Van alle Arabieren is een paar procent christen.  Zijn de overige Arabieren, op een paar joden na, dus moslim? Als je met die vraag bedoelt of de grote meerderheid zich moslim noemt, dan is het antwoord ja. Maar als je bedoelt of die mensen zich aan de religieuze plichten van de islam houden, dan moet je zeggen, nee, lang niet allemaal. Waarom dit onderscheid? Wel, moslim ben je door geboorte. Als je in een gezin wordt geboren waarvan de vader moslim is, dan ben je als kind automatisch moslim, volgens de wetten van de Arabische landen. Over de vraag of de religie iets voor je betekent, zegt het dus niets.

In de Arabische wereld kom je overal ‘seculiere moslims’ tegen. Ze bidden niet, ze vasten niet, ze doen niets aan de gebruikelijke religieuze plichten, en er zijn moslims die moeite hebben met geloven in het bestaan van God. Die moslims hebben wel wat weg van de joden die hun religie aan de wilgen hebben gehangen. Die noemen zich jood, omdat ze in die gemeenschap zijn geboren, maar niet omdat ze de religie van die gemeenschap aanhangen. Nu moet ik er meteen bij zeggen, onder joden is het aantal niet-religieuze mensen heel groot, terwijl onder Arabieren het aantal niet-religieuze moslims niet erg groot is. Maar hun aantal groeit, is mijn ervaring.  In Egypte gaat het om ongeveer 3% van bevolking, en in de Arabische wereld is secularisme in opmars. 

dinsdag 23 mei 2017

20 mythen over de Arabieren: Mythe #4: Arabieren stammen van Ismaël af

Dit is een ingewikkelde kwestie! Is de zoon van Abraham en Hagar, Ismaël dus, de vader van de moderne Arabieren? Tegenwoordig verstaan we onder Arabieren de mensen die in de lidstaten van de Arabische wereld wonen. Hun Arabisch-zijn is vooral gedefinieerd door hun paspoort, niet door de taal die ze spreken en ook niet door hun genetische afkomst. Een Arabischtalige Marokkaan, een Irakees die Arabisch spreekt, een Jemeniet, een Egyptische christen die Arabisch als moedertaal heeft, op geen enkele manier kan worden hardgemaakt dat deze mensen van Ismaël zouden afstammen; er stroomt geen druppel bloed van Ismaël door hun aderen.

De Arabieren van vandaag zijn de nakomelingen van stammen en volken die door de eeuwen heen geleidelijk de Arabische taal hebben geadopteerd als hun spreektaal en schrijftaal. Dat is absoluut niet een genetische kwestie, net zo min als we kunnen zeggen dat Surinamers of burgers van de Nederlandse Antillen van de Batavieren afstammen, domweg omdat ze Nederlands spreken of een Nederlands paspoort hebben.

Maar misschien kunnen we zeggen dat de Arabieren in de zin zoals die term heel vroeger werd gebruikt wel de afstammelingen van Ismaël zijn? Ten tijde van de profeet Mohammed, dus in de zesde en zevende eeuw na Christus, waren de Arabieren de stammen die in en om het Arabisch schiereiland woonden en die één van de Arabische dialecten spraken. Maar hoe zouden die van Ismaël kunnen afstammen?

In de tijd van Abraham en Ismaël was het Arabisch schiereiland al lang bevolkt door Arabischtalige stammen. Ismaël kan op hun ontstaan dus geen procreatieve invloed hebben gehad, want zo zit de wereld van het kindjes krijgen niet in elkaar. Er is dus geen historisch of archeologisch bewijs dat Ismaël en zijn nakomelingen de voorvaders waren van de oor-spronkelijke Arabieren; ze hebben hooguit op kleine schaal hun genetische sporen aan de bewoners van het Arabisch Schiereiland toegediend. Dat heeft dus, zoals gezegd, niks te maken met de Arabieren van Marokko tot Irak van vandaag de dag.

Wie zijn dan wel de afstammelingen van Ismael? In Genesis 25:12 worden twaalf zonen van Ismaël genoemd. Die trouwden met meisjes uit stammen in het gebied dat nu ruwweg Jordanië is. De stammen die daaruit voortkwamen werden Ismaëlieten genoemd. Assyrische bronnen noemen de Ismaëlieten nog als aparte stam. De bijbel laat zien dat de Ismaëlieten opgingen in de stammen die later de Midianieten werden genoemd, bijvoorbeeld in Genesis 37:25-28 en 39:1 en in Richteren 7:1vv en 8:22-24.

Eeuwen later, zo rond 250 voor Christus, trokken Arabische stammen uit het gebied van Jemen geleidelijk naar het gebied van wat nu Jordanië en Syrië is, om die regio te koloniseren. Daarom kon Paulus, na zijn bekering, zeggen dat hij een paarpage18image12192 jaar naar Arabia ging. Hij ging waarschijnlijk naar het gebied ten zuidoosten van Damascus, of naar Jordanië. In de Romeinse tijd waren deze Arabieren, de Nabataers, bondgenoten van de Romeinen. Die Arabieren herinnerden zich hun afkomst uit Jemen en stamden, naar hun eigen zeggen, af van ene Joktan of Kahtan, niet van Ismaël.

De mythe van de Arabische afkomst van Ismaël is vooral door de profeet Mohammed gecreëerd, omdat hij de Arabieren graag als afstammelingen van Abraham wilde zien. ‘De Joden stammen via Izak af van Abraham, dan wij via Ismaël ook’, moet Mohammed profetisch hebben gedacht. Op deze ma- nier kon hij aantonen dat zijn religie net zo goed als de joodse, op Abraham terugging. Mohammed meende dat hij de oor- spronkelijke religie van Abraham in eer herstelde. Sommige islamkenners vermoeden dat Mohammed ook van mening was dat het christendom op Abraham terugging. Geloven christenen, zo zou Mohammed hebben gedacht, immers niet in ‘Isa (Ezau), een derde zoon van Abraham? Hij zou dus Ezau en Jezus hebben verward.

Sommige christenen houden de mythe van Ismaël als voorvader van de Arabieren ook in ere en zetten dat vooral in eschatologisch perspectief. Zo zou God in het einde der tijden Israël hebben hersteld, met als duivelse tegenspeler de 300 miljoen Ismaëlieten die rond Israël wonen en die het land de zee in zouden willen drijven. Zo lijkt het net of de Bijbelse geschiedenis van Izak en Ismaël herleeft. Maar of dat waar is? 

zondag 21 mei 2017

20 Mythen over de Arabieren: Mythe #3: Arabieren spreken Arabisch

In zekere zin kan je zeggen dat deze uitspraak wel waar moet zijn. Als je een Arabier definieert als iemand die Arabisch spreekt, dan zijn uiteraard alle Arabieren Arabischtalig – als ze tenminste geen zuigeling meer zijn en niet doofstom of mentaal onbekwaam. Maar het ingewikkelde met de kwestie is, dat het woord Arabier vele zaken kan betekenen.

In de breedste zin van het woord, betekent Arabier iemand die geboren is in één van de 22 lidstaten van de Arabische wereld. Welaan, als we die betekenis gebruiken (en dat is alleszins redelijk, want dat doen Arabieren zelf), dan is duidelijk sprake van een mythe. De Arabieren van Marokko tot Irak spreken namelijk niet hetzelfde Arabisch, en velen hebben een andere taal dan Arabisch als moedertaal.

Laten we willekeurig drie Arabische landen onder de loep nemen, van west naar oost: Marokko, Egypte en Irak. In elk van die landen wordt een heel unieke Arabische spreektaal gebruikt, die niet altijd in andere landen begrepen wordt. Als op straat in Marokko, Egypte of Irak een Arabier in zijn eigen taal aan je vraagt hoe het met je gaat, zegt de Marokkaan: kif dayer, de Egyptenaar: izzayak, en de Irakees: shloonak. Allemaal Arabieren, maar Marokkaans Arabisch, Darija ge- naamd, kan door Egyptenaren en Irakezen nauwelijks of niet worden begrepen. Darija gebruikt heel veel eigen woorden en een eigen grammatica, die behoorlijk verschilt van het Arabisch dat in andere landen wordt gesproken. Daarnaast is ook de uitspraak van het Darija heel anders dan de uitspraak van bijvoorbeeld Egyptisch Arabisch. De unieke trekjes van Darija kunnen worden verklaard uit een zeker isolement van het land van de rest van de Arabische wereld, maar ook door de grote invloed van de Franse taal op Marokko. Wie Marokkaans-Arabisch wil leren, doet er goed aan eerst Frans te beheersen, want veel Marokkanen gooien her en der Franse woorden door elke zin die ze spreken. In Marokko zijn ook veel families die thuis gewoon Frans met elkaar spreken als moedertaal. Frans is ook een belangrijke taal in het onderwijs.

Miljoenen Marokkanen hebben als moedertaal niet eens dat Darija, maar Amazigh, dat is een berbertaal. Hoewel de islam diep is doorgedrongen in elke uithoek van het land, heb- ben miljoenen zich verzet tegen de culturele kolonisatie door de islam; ze hebben het Arabisch niet overgenomen, maar hebben vastgehouden aan hun eigen taal. In Marokko zijn drie belangrijke berbertalen, het Tamazight, Tashelhayt and Tarifit. Arabieren? Ja. Arabisch als moedertaal en spreek- taal? Nee.

In Egypte worden twee Arabische hoofdtalen gesproken. In Cairo en ten noorden ervan, spreekt men Egyptisch-Arabisch, wat Ameya wordt genoemd. Ten zuiden van Cairo bestaat een diversiteit aan lokale dialecten, die tezamen Saidi worden genoemd. Men verstaat elkaar goed, maar het verschil is groot. Dat in Egypte miljoen Dom (‘zigeuners’) wonen die hun eigen Domari-taal spreken, daar heeft in Egypte liever niemand het over. Deze mensen zijn volgens hun paspoort Arabieren, maar Arabisch is niet hun spreektaal. Dat geldt ook voor de honderdduizenden Nubiërs in Egypte. Daarnaast telt Egypte ook miljoenen woestijnbewoners die heel andere Arabische dialecten spreken.

Irak telt miljoenen Koerden. Die worden razend als je ze Arabier noemt en ze spreken ook geen Arabisch, hoewel hun paspoort aangeeft dat ze burgers zijn van de Arabische republiek Irak. Die Koerden willen dat het liefst zo snel mogelijk veranderen en onafhankelijk worden. Verder heeft Irak twee hoofddialecten van het Arabisch.

Spreken alle Arabieren Arabisch? Het zijn vooral de politici van de Arabische wereld die deze mythe hebben geschapen, doordat ze bij hun onafhankelijkheid van de koloniale machten, in hun grondwet hebben opgenomen dat Arabisch de taal van de Staat is. Dat niemand dat Arabisch goed kan definiëren en dat tientallen miljoenen Arabieren in de eerste plaats een andere taal spreken, is evengoed waar.

Of zou je moeten kijken naar de schrijftaal die de Arabieren gebruiken? Die is weer heel anders dan al die spreektalen. Als je naar de schrijftaal kijkt, kan je zeggen dat de Arabieren van Marokko tot Irak, als ze in het Arabisch schrijven, dezelfde taal gebruiken. Helaas kan veel minder dan de helft van de volwassen inwoners van de Arabische wereld die taal schrijven. De meesten kunnen helemaal niet lezen of schrijven en velen die dat wel kunnen, zijn beter in Engels of Frans dan in hun eigen Arabisch. 

zaterdag 20 mei 2017

20 Mythen over de Arabieren: Mythe #2: Arabieren zijn één volk

Om te zien of Arabieren één volk zijn, is het van belang eerst vast te stellen wat een volk eigenlijk is. De internetversie van het woordenboek van Van Dale geeft twee opties die we allebei zullen gebruiken om de mythe dat de Arabieren één volk zijn, van de tafel te vegen. Volgens Van Dale is een volk ‘de gemeenschap van bewoners van een land die afstamming, taal, zeden, overlevering gemeen hebben’ of ‘de gezamenlijke bewoners van een staat in betrekking tot het staatshoofd of de regering, de onderdanen.’

De vraag is dus: zijn de Arabieren een gemeenschap van mensen die afstamming, taal, zeden en overlevering gemeen hebben, of hebben ze een gezamenlijk staatshoofd? Alvorens die vraag te kunnen beantwoorden, moeten we eerst vaststellen wie de Arabieren zijn. Die vraag is niet simpel te beantwoorden. page9image10224 page9image10384 page9image10544 page9image10704 page9image10864 page9image11024 page9image11184 page9image11344
page10image496 page10image656 page10image816 page10image976 page10image1136 page10image1296 page10image1456 page10image1616
Op politiek niveau kan je zeggen dat alle bewoners van landen die zich Arabisch noemen, daardoor Arabier zijn. Wel, dit betekent dat alle bewoners van de volgende landen allemaal Arabier zijn: Marokko, Mauretanië, Algerije, Tunesië en Libië, Jordanië, Libanon, Palestina, Syrië en Egypte, Irak, Koeweit, Saoedi-Arabië, Katar, Oman, Jemen, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten, Soedan, Somalië, Djibouti en de Comoren. Op basis van die definitie kan je met geen mogelijkheid zeggen dat de Arabieren een volk zijn. Al die Arabische landen hebben immers eigen staatshoofden en eigen regeringen.

Bovendien kan je met geen mogelijkheid volhouden dat bewoners van bijvoorbeeld Algerije en Irak, dezelfde afstamming, taal, zeden en overlevering gemeen hebben. Zelfs binnen die landen zijn de verschillen zo groot dat in Irak de Koerden, de soennieten en de sjiieten elkaar als verschillende volken te vuur en te zwaard te lijf gaan. In Algerije wonen naast de meerderheid van Arabieren ook miljoenen Kabyle-berbers, die ziedend worden als je het waagt te suggereren dat ze Arabieren zijn. Ze spreken een andere taal en hebben een andere cultuur.

In de Arabische wereld bestaan 24 verschillende moedertalen die elk door meer dan een miljoen mensen worden gebruikt . Dat zijn 17 Arabische talen en zeven andere talen. Weliswaar is de officiële schrijftaal in alle landen hetzelfde Modern Standaard Arabisch, maar om dat nu als enige reden te gebruiken om de Arabieren een volk te noemen, dat is onredelijk. Immers, we noemen Engeland, Singapore, de Verenigde Staten, Nigeria en Liberia ook niet één volk, terwijl in elk van die landen Engels als belangrijkste taal wordt gebruikt.

Je kan de vraag ook anders bezien en ervan uitgaan dat de bedoeïenen in en rond het Arabisch Schiereiland de ‘echte’ Arabieren zijn. Zo zien ze het in elk geval graag zelf. Ook van hen kan je echt niet zeggen dat ze tezamen een volk vormen. Wat taal betreft verschillen ze niet veel, maar de meeste stammen zijn er trots op dat ze hun eigen politieke leiders hebben, en ze hebben vaak genealogieën die meer dan een millennium teruggaan om te onderstrepen dat ze juist niet hetzelfde zijn. Als je dat geen reden vindt om te spreken over verschillende volken, moet je ook zo flink zijn om toe te geven dat Duitsland en Nederland één volk vormen.

De mythe lijkt dus geen stand te houden. De Arabieren, hoe je die term ook definieert, zijn wat betreft politiek, taal, zeden en overleveringen een mengelmoes van vele volken. Nee, geen smeltkroes, maar eerder een schaal tuttifrutti.