zondag 28 mei 2017

20 mythen over Arabieren: Mythe #7: Arabieren willen geen christen worden

Laten we er maar even van uit gaan dat de bedoeling achter deze stelling is, om te zeggen dat Arabische moslims geen christen willen worden. Het is nogal ongerijmd om te zeggen dat Arabische christenen geen christen willen worden. Is het zo, dat Arabische moslims geen christen willen worden?

Uiteraard zijn Arabische moslims van nature, net als alle mensen, niet geneigd om volgeling van Christus te worden. Wat dat betreft moet ik natuurlijk zeggen: inderdaad, Arabieren willen geen christen worden. Maar zo makkelijk komen we er niet van af.

Uitgangspunt van de stelling lijkt te zijn, dat moslims zich sterker verzetten tegen het christelijk geloof dan, bijvoorbeeld, keurige heidenen uit Abcoude of Enschede. En wat dit betreft moet ik uit ervaring zeggen: moslims staan meer open voor het Evangelie dan de Nederlandse ongelovigen die ik ken.

Wat veel moslims ervan weerhoudt om christen te worden, is niet hun gebrek aan interesse, maar veel meer de politieke en sociale situatie van de landen waar ze wonen. In de eerste plaats weet elke moslim dat bekering tot het christelijk geloof verstrekkende gevolgen kan hebben. De soep wordt doorgaans niet zo heet gegeten als die wordt opgediend, maar formeel is de meest radicale vorm van excommunicatie het lot van bekeerlingen, de dood. 

In de meeste Arabische landen werken de staat en de conservatieve vorm van Islam samen om elkaar overeind te houden; deze alliantie zorgt ervoor dat bekeerlingen tot het christelijk geloof het vaak ernstig moeilijk wordt gemaakt, door de samenleving (familie, vrienden) of door de overheid.      

Dat is natuurlijk een onprettig idee, en voor de meeste moslims voldoende reden om het christelijk geloof zelfs niet te willen overwegen. Bovendien, moslims is met de paplepel ingegoten dat de islam de laatste en de beste religie is, en dat het christendom dus minderwaardig is. Wie overweegt het dan om uit de Islam te stappen?  

Wie? Grote aantallen moslims worden de laatste jaren volgeling van Christus! Slaat u slechts een blik op een website zoals die van Arab Vision, www.arabvision.nl, en u vindt daar veel getuigenissen van moslims die door het kijken naar hun TV-programma’s, de islam de rug toekeerden om onze Heer Jezus Christus te gaan volgen. En hetzelfde melden tal van soortgelijke organisaties die in de Arabische wereld werkzaam zijn: heel veel moslims hebben echt interesse om christen te worden.  En ook in Nederland komt je ze in veel kerken tegen. 

In de afgelopen 15 jaar hebben de meeste Arabieren een schotelantenne op hun dak gezet, en velen hebben toegang tot het internet gekregen. Voor het eerst in de geschiedenis kunnen moslims daardoor ongestoord kijken, lezen, studeren, en in discussieforums meepraten over het christelijk geloof. Hoewel in sommige landen veel kerken zijn, is het voor moslims doorgaans een brug te ver om daar binnen te stappen; stel je voor dat je vrienden het zien... Maar via de moderne media kunnen ze in alle rust en veiligheid leren wat christenen geloven.

Een moslim heeft een voordeel boven de heidense Nederlander: Ze geloven in een God die ze eenmaal zal oordelen. En o, wat een angst bestaat er voor de dood en dat oordeel. Daarnaast hebben nogal wat moderne moslims problemen met de verhalen over hun eigen profeet.  Een liefhebbende God, Vader van Jezus Christus, is waar veel mensen, moslims incluis, naar hunkeren. Ze staan open voor het Evangelie, maar wie vertelt het hun? 

donderdag 25 mei 2017

20 Mythen over de Arabieren: Mythe #6: Arabieren waren heel goed voor christenen

De bedoeling van deze stelling is ongetwijfeld om te zeggen dat Arabische moslims hun joodse en christelijke onderdanen altijd goed hebben behandeld. Het zijn eigenlijk altijd moslims die deze stelling poneren, zonder greintje zelfkritiek. Ze zouden natuurlijk gelijk kunnen hebben, maar om dat te controleren moeten we de geschiedenis goed bestuderen, en ook aan Arabische joden en christenen vragen wat ze zelf van de stelling vinden.

Wel, joden en christenen die in de Arabische wereld zijn opgegroeid, zullen u bijna allemaal zeggen dat ze door moslims slecht worden behandeld. In de hele Arabische wereld is sprake van duidelijke discriminatie, achterstelling, en soms regelrechte vervolging. Ik ben er zelf,  jaren werkzaam in de Arabische wereld, zo vaak getuige van geweest, maar als u me niet gelooft, vraag het dan nog eens aan organisaties als het CIDI of Open Doors. Naar moderne maatstaven, worden joden en christenen beroerd behandeld in de meeste Arabische landen.

Vanaf het ontstaan van de islam heeft die godsdienst duidelijke regels voor hoe de joden en christenen zich in hun midden behoren te gedragen. De islam noemt die groepen dhimmis. Dat woord is kort voor ahl al-dhimma, wat mensen van het verbond betekent. Dit verbond duidt op het verbond dat, volgens moslims, de profeet Mohammed met zulke groepen in zijn islamitische samenleving aanging. Wat was dat verbond? Dat ze in leven mochten blijven en hun religie mochten aanhangen, als ze zich maar aan allerlei islamitische wetten hielden.

De profeet Mohammed gaf zelf het voorbeeld van discriminatie en vervolging, door beslist niet zachtzinnig met die groepen om te gaan. En na hem zijn allerhande discriminerende wetten opgesteld. Joden en christenen mochten op grond daarvan bepaalde kleding niet dragen, ze mochten niet op een paard rijden, ze moesten aan de kant gaan als een moslim passeerde, etc, etc. 
Joden en christenen hebben het in de Arabische wereld overleefd door zich bescheiden, zo onzicht- baar mogelijk, op te stellen, maar als ze te duidelijk aanwezig waren in de Arabische samenlevingen, konden repercussies niet uitblijven.

Door de eeuwen heen hebben Arabische moslims hun landgenoten met een andere religie behandeld alsof ze te gast zijn in hun eigen land en, laat me u verzekeren, de spreekwoordelijke gastvrijheid van de Arabieren gold dan echt niet altijd als iets prettigs. Natuurlijk waren er tijden dat christenen en joden het niet slecht hadden, maar er zijn ook periodes van zware vervolgingen en veel bloedvergieten geweest.

En er is een andere kant aan het verhaal. Toen de vroege islam deze discriminerende regels invoerde tegen christenen en joden, werd dat als heel normaal ervaren. De Byzantijnse keizer had de joden en de in zijn ogen ketters christenen in Egypte en Syrië ook altijd zo behandeld; zo ging je toen om met minderheden. Maar het probleem is, dat de islam er nooit in is geslaagd om die oude regels aan de kant te zetten. De orthodoxe islam leert dat de manier waarop de ‘eerste islamitische gemeente’ omging met dingen, ook voor vandaag normatief is. Dus is de manier waarop joden en christenen in de zevende eeuwen werden behandeld (knap beroerd dus) nog steeds de norm.

Waarom de meeste moslims van mening zijn dat de joden en de christenen het zo goed hebben onder hun regime? Waarschijnlijk omdat ze, als ze erkennen dat de behandeling vaak veel te wensen over laat, ze in wezen kritiek leveren op de islamitische regels die discriminerend gedrag voorschrijven. 

woensdag 24 mei 2017

20 Mythen over de Arabieren: Mythe #5: Arabieren zijn moslims

Dat is een mythe die we wel meteen onderuit mogen schoffelen. Hoe vaak het ook is gezegd, hoe dikwijls ook herhaald, maar het dringt niet zo makkelijk door. Er zijn heel veel christelijke Arabieren, en er zijn zelfs joodse Arabieren. Weet u nog? Arabieren zijn mensen met het paspoort van een Arabische land, waar Arabisch de voertaal is.

Herinnert u zich de luchtbrug van Jemen naar Israel, om joodse stammen uit Jemen naar Israel te vervoeren? Sinds het ontstaan van Israël in 1948 zijn honderdduizenden Arabische joden naar Israël vertrokken. Er woonden er heel veel in landen als Syrië, Irak, Egypte, en Marokko. In ieder van die landen wonen nog heel kleine groepjes Joden. In Irak, Egypte en Syrië heb ik zulke mensen ontmoet, soms in hun synagogen. Ze spreken Arabisch, hun cultuur is grotendeels Arabisch, maar hun religie is joods.

Het aantal christenen in de Arabische wereld is vele malen groter. Deze Arabische christenen zijn bijna allemaal mensen waarvan de familie al voor het ontstaan christen was en die nooit zijn gezwicht voor de lokroep of de pressie van de islam om zich tot die religie te bekeren. Die druk was af en toe groot, maar miljoenen hebben als christen stand gehouden.

De grootste christelijke gemeenschap woont in Egypte. In dat land is ongeveer zes procent van de bevolking christen: dat gaat om ongeveer 5.5 miljoen Arabieren. Die mensen hebben een Egyptisch paspoort, ze spreken Egyptisch-Arabisch, hun bijbel is Arabisch, ze zingen hun Egyptische volkslied, ze vechten in het Egyptische leger, ze zijn fan van de grootste voetbalclub van Egypte, al-Ahli (sorry, soms ook van Zamalek), en ze zijn cultureel gezien Arabisch. Alleen qua godsdienst zijn ze anders en daardoor uiteraard ook in bepaalde culturele uitingen.

In Libanon is ongeveer 30% van de bevolking christen. Syrië, Irak, Jordanië en de Palestijnse gebieden hebben behoorlijke christelijke minderheden, hoewel de oorlogen van de afgelopen jaren hun aantal drastisch heeft zien slinken. Er wonen Arabische christenen in de Golfstaten, in Marokko, Tunesië, Algerije. Het is dus onjuist om ervan uit te gaan dat Arabieren moslim zijn. 

Van alle Arabieren is een paar procent christen.  Zijn de overige Arabieren, op een paar joden na, dus moslim? Als je met die vraag bedoelt of de grote meerderheid zich moslim noemt, dan is het antwoord ja. Maar als je bedoelt of die mensen zich aan de religieuze plichten van de islam houden, dan moet je zeggen, nee, lang niet allemaal. Waarom dit onderscheid? Wel, moslim ben je door geboorte. Als je in een gezin wordt geboren waarvan de vader moslim is, dan ben je als kind automatisch moslim, volgens de wetten van de Arabische landen. Over de vraag of de religie iets voor je betekent, zegt het dus niets.

In de Arabische wereld kom je overal ‘seculiere moslims’ tegen. Ze bidden niet, ze vasten niet, ze doen niets aan de gebruikelijke religieuze plichten, en er zijn moslims die moeite hebben met geloven in het bestaan van God. Die moslims hebben wel wat weg van de joden die hun religie aan de wilgen hebben gehangen. Die noemen zich jood, omdat ze in die gemeenschap zijn geboren, maar niet omdat ze de religie van die gemeenschap aanhangen. Nu moet ik er meteen bij zeggen, onder joden is het aantal niet-religieuze mensen heel groot, terwijl onder Arabieren het aantal niet-religieuze moslims niet erg groot is. Maar hun aantal groeit, is mijn ervaring.  In Egypte gaat het om ongeveer 3% van bevolking, en in de Arabische wereld is secularisme in opmars.