aanvang van de trouwdag....

Wat een gedoe zo'n bruiloft. Om half zes zette ik de koffie op, deed ik mijn werkjes, las ik het Nederlands Dagblad, en moesten we zorgen dat iedereen ging douchen.

Stephanie was snel klaar, en poseert met haar bloemen. Ze zit nu bij de kapper om haar haarbosje wat te fatsoeneren. En intussen loopt het hier vol - zelfs de aanstaande echtgenoot staat al aan de deur, Jouke-Thiemo heeft duidelijk haast! Half tien bij gemeentehuis in de Minrebroederstraat voor het ja-woord, dus we moeten opschieten. Ja, JT, help jezelf aan een broodje en wat koffie. Stephanie komt zo van de kapper terug.

Ode aan mijn dochter die vandaag trouwt

Stephanie, vandaag trouw je. Wat een fijne dag zullen we hebben! Je hebt dan ook een geweldige vent gevonden.

18 jaar woonde je bij ons in Egypte, en wat een heerlijke jaren hadden we met jou in huis! Je bent zo'n gebalanceerd iemand, immer vriendelijk, zorgzaam, bedachtzaaam. Een voorbeeld voor ons allemaal.

En wat een gemis voor ons dat je sinds 2006 in Nederland woont voor je studie. Maar we zijn trots op je, hoe je na al die jaren in Egypte alleen in het vreemde Nederland woont, leeft en studeert.

Het ga jullie samen goed. De Heer zegene je!

Libisch schip naar Gaza: absurd, maar het werkt

Een Libisch schip met hulpgoederen voor Gaza zal waarschijnlijk woensdag in de buurt van Gaza komen. Israel noemt de actie absurd, omdat nagenoeg alle resctricties voor het vervoer van hulpgoederen zijn opgeheven. Nu durf ik dat te betwijfelen; vorige week wees ik er op dat Israel zelf erkent dat nog steeds beduidend te weinig goederen Gaza bereiken. Maar tegelijk wordt de situatie inderdaad wel wat absurd. Iedereen die wil bewijzen dat hij politiek correct is, lijkt nu wel met een schuitje naar Gaza te willen varen. Het begon met de Turkse vloot, toen wilde een Libanees schip het proberen, en nu weer de zoon van de Libische leider Mu‘ammar Qadhafi.

Een typisch voorbeeld van hoe de moslimwereld al tientallen jaren ‘opkomt’ voor de Palestijnen. Veel geblaat, weinig wol. Maar het interessante met deze scheepjes is wel dat ze Israel voor een enorm probleem stellen, want geheel tegen de wens van Israel krijgt elk schip dat naar Gaza vaart, aandacht. Het idee is de perfecte pr-stunt. Het krijgt zoveel aandacht, dat de internationale druk op Israel alleen maar kan groeien, en daar blijkt Israel toch wel erg gevoelig voor. Na de eerste aanvaring met de Turkse schepen voelde Israel zich zodanig onder druk staan dat het meteen akkoord ging met een beduidende toename van wat over land naar Gaza mag worden gebracht.

'Kerngeleerde Iran vlucht naar ambassade VS'

'Kerngeleerde Iran vlucht naar ambassade VS', lees ik boven een ANP artikel vanmorgen. Ja, als ik een Iraanse kerngeleerde was, zou ik ook graag naar de VS vluchten. Dat is toch wat je opmaakt uit deze kop? Niet handig gekozen - het gaat om precies het omgekeerde, lees je in het artikel:

TEHERAN - Een vermiste Iraanse atoomwetenschapper die volgens Iran was ontvoerd door de CIA, heeft zijn toevlucht gezocht tot de Pakistaanse ambassade in Washington. Dat meldden Iraanse staatsmedia dinsdag.
''Een paar uur geleden is Shahram Amiri naar de ambassade gevlucht. Hij wil zo snel mogelijk terugkeren naar Iran'', vermeldde de staatsradio.
Iran heeft zelf geen ambassade in de Verenigde Staten; Iran en de VS verbraken hun diplomatieke banden kort na de islamitische revolutie in Iran van 1979. De ambassade van Pakistan behartigt de Iraanse belangen in de VS. (ANP)

Syrie biedt Israel vrede aan, maar niemand luistert

Van de week sprak de Syrische president Bashar al-Assad interessante woorden in een interview met de Libanese krant al-Safir. Nu zijn alle Arabieren altijd leugenaars, en hij meent zijn woorden natuurlijk totaal niet. Maar toch:

Onze positie is duidelijk. Als Israel de hele Golan Hoogte aan ons teruggeeft, zullen we uiteraard daarmee een vredesverdrag tekenen. [...] Wat is het nut van vrede als de ambassade moet worden omringd met veiligheidsmaatregelen, als er geen handel en toerisme tussen de landen is? Dat is geen vrede. Dat is slechts een permanent staakt-het-vuren. Dit is wat ik zeg tegen een ieder die naar ons toekomt om te praten over het Syrische [deel van het vredesproces]. Wij zijn geinteresseerd in een omvattend vrede, dat wil zeggen, normale relaties.

Wie meent dat Assad dit alleen maar zegt voor zijn imago in de westerse wereld moet beseffen dat hij dit in een Arabische krant in Libanon zei. Gideon Levy (foto) zegt daarom in de Israelische krant Haaretz dat het een schande is dat deze uitspraak van Assad niet dagenlang de koppen van de media haalt. Dit zijn de woorden van Levy in Haaretz:

Anwar Sadat zei minder voordat hij naar Israel kwam. In die dagen waren we enthousiast over zijn woorden, maar vandaag negeren we zulke uitspraken hardnekkig. Dit leidt tot slechts een conclusie: Israel wil geen vrede met Syrie. Punt. Het geeft de voorkeur aan de Golan boven vrede met een van zijn grootste en gevaarlijkste vijanden. Het geeft de voorkeur aan onroerende goederen, bed and breakfasts, mineraalwater, goede wijn en een paar duizend kolonisten boven een strategische kans [om vrede te sluiten].

Stel je voor wat er zou gebeuren als Israel en Syrie vrede sluiten. Hizbollah en Hamas zijn dan van de landkaart verdwenen, en Iran is dan helemaal geisoleerd in de Arabische wereld. Maar ik vermoed niet dat Israel een stap naar Syrie gaat doen, en dat het alleen maar blijft roepen dat de Arabieren een gevaar zijn en geen vrede willen sluiten. Per slot van rekening liegen Arabische leiders altijd als ze het over vrede hebben. Alleen als ze dreigende taal spreken, geloven we ze.