Verontrustende berichten uit Finland

Uit Finland bereiken ons onthutsende berichten over tientallen gevallen van seksueel misbruik van kinderen in de kerk daar. Zie je wel, al die celibataire priesters. De Paus moet nu eindelijk dat achterlijke idee eens opgeven en priesters laten trouwen. Geen wonder toch dat die celibataire heren de handen niet thuis kunnen houden?

O eh… het gaat over de Lutherse Kerk. Nou ja, net zoiets toch? Ook een kerk met priesters, dan weet je het wel he? O nou ja, okee dan, die priesters mogen wel trouwen, maar dat maakt ook eigenlijk niet uit. Ze horen bij een instituut met macht en in zo’n situatie van macht moet het wel misgaan, toch?

O, de daders zijn vooral leken, bijna geen priesters? Dat zegt Seppo Häkkinen, de Lutherse Bisschop van Mikkeli, die de zaak onderzoekt. Moet je die foto van hem zien, ook zo'n figuur uit de kerk. Als je bij zo'n kerk hoort, knijp je de kat in het donker toch? Dan krijg je van dit soort viespeuken.

Bisschop Teemu Sippo van Helsinki, van de kleine Rooms Katholieke kerk in Finland, zei vorige week dat in zijn kerk geen gevallen bekend zijn.

Nou ja, dat maakt allemaal niet uit. De Paus met zijn kerk, daar zit het probleem. Met die achterlijke visie op het huwelijk, en homosexualiteit, en het celibaat. Die kerk, die moeten we gewoon slopen, ongeacht de feiten. Door feiten laten we ons wereldbeeld niet veranderen.

Bron: Katholische Nachrichten

Problemen met pedofilie in Saoedie Arabie

In de welgestelde woestijnstaat Saoedie Arabie wordt overwogen of pedofilie misschien verboden moet worden. De wijze islamitische geleerden overwegen of een minimumleeftijd voor het huwelijk van meisje misschien mogelijk zou kunnen zijn. In elk geval zijn de opinies in het land aan het verschuiven. Zowaar, een meisje van 12 heeft van de rechter haar gelijk gekregen - ze mag scheiden van haar 80-jarige echtgenoot. Een juridische doorbraak. Het meisje was overigens voor 85,000 riyalen door haar neef aan de oude man 'verkocht'.

Het geval van dit meisje van 12 heeft de eis om een minimale huwbare leeftijd versterkt in Saoedie Arabie. Een Saoedische Mensenrechtencommissie wil dat dit op 16 jaar gesteld wordt. Maar ja...

Probleem voor de wet in Saoedie Arabie is dat de geliefde profeet Mohammed met een meisje van 9 jaar huwde. En Saoedie Arabie heeft geen wetboek behalve de Islamitische shari'a('de Weg'). Alles wat de profeet deed, is voorbeeldig. Dus er kan geen moreel probleem zijn met het beklimmen van kleine meisjes. De grafische manier waarop in de Sunna ('gewoontes') van de profeet wordt besproken hoe hij dankzij dit jonge kind aan zijn gerief kwam, is stuitend. Nou ja, behalve voor moslims. Die verdedigen dit nog wel eens door erop te wijzen dat Mohammed de meest liefdevolle man was, en dat meisjes toen al heel vroeg rijp waren. Ik moet trouwens eerlijk zijn, er zijn veel moslims die zich doodschamen voor dit soort 'voorbeeldige' gedrag.

Als er geen water uit mijn kraan komt is het oorlog in Egypte

Water speelt een centrale rol in de droge Arabische landen. Egypte heeft zijn zuidelijke buurlanden, Soedan en Ethiopië, duidelijk te kennen gegeven dat als die het wagen om de waterstroom van de Nijl substantieel in te dammen, dit als casus belli wordt gezien.

Ik denk dat het in voorjaar 1990 was dat ik in het maandblad Koers schreef: ‘De volgende oorlog gaat over water’, over de netelige watergerelateerde problemen tussen Arabische landen. Ik had een waterconferentie in Egypte bezocht, waar ik onder meer Butrus Ghali interviewde over de netelige watersituatie van Egypte. Een paar maanden later viel Irak Koeweit binnen, om olie, niet om water. Daar sta je dan als ‘expert’...

Deze dagen zijn Ministers van Irrigatie en aanverwante zaken van de Nijl-landen bijeen in Sharm al-Sheikh (Egypte) voor overleg over hun watergebruik. Egypte's Minister of Watervoorraden en Irrigatie Mohamed Nasr El-Din Allam speelt het hard, en eist dat Soedan, Ethiopië, Kenia, Oeganda, Tanzania, Rwanda and enkele andere landen die Nijlwater gebruiken, zich aan de afspraken van 1959 houden. Toen werd onder meer vastgelegd dat Egypte recht heeft op een instroom van 55 miljard kuub Nijlwater per jaar. Geen percentage, maar een hard getal dus. Bijna al die Afrikaanse landen stonden toen nog onder Brits koloniaal gezag. Londen dikteerde, en Egypte vond het prima.

Egypte wint dus altijd. Of het nu gortdroog in Afrika is of niet, of de landen die de Nijl genieten nu willen irrigeren of niet, Egypte moet altijd een vaste hoeveelheid krijgen. Voor Egypte is dit van levensbelang. Als de Nijl droogvalt, is Egypte ten dode opgeschreven. Alle water uit mijn kraan, is Nijlwater. Bijna alle elektriciteit van het land, wordt opgewekt bij de Assoean Dam in het verre zuiden van Egypte, en de turbines daar gaan uit, en het land wordt donker, als er niet genoeg water in het Nasser Meer stroomt.

De landen ten zuiden van Egypte overwegen eigen afspraken over het Nijlwater te gaan maken; Egypte heeft gedreigd zich uit de overlegorganen terug te trekken. ‘Bluf’, zeggen media in Afrika. De Afrikaanse landen beseffen dat Egypte totaal van de Nijl afhankelijk is, maar willen een betere regeling om zelf hun landen beter te kunnen irrigeren en industrie te ontwikkelen. Egypte is zo volstrekt afhankelijk dat het heus niet uit overleg wegloopt, want het beseft dat het enige alternatief, oorlog is. En Egypte is daar beslist toe bereid waar het gaat om zijn water.

'Ze moeten niet zo overdrijven over kindermisbruik'

Ik kwam vandaag dit citaat tegen waarin wordt gezegd dat niet zo overdreven moet worden gedaan over kindermisbruik:

Priestly abuse of children is nowadays taken to mean sexual abuse, and I feel obliged, at the outset, to get the whole matter of sexual abuse into proportion and out of the way. Others have noted that we live in a time of hysteria about pedophilia, a mob psychology that calls to mind the Salem witch-hunts of 1692… All three of the boarding schools I attended employed teachers whose affections for small boys overstepped the bounds of propriety. That was indeed reprehensible. Nevertheless, if, fifty years on, they had been hounded by vigilantes or lawyers as no better than child murderers, I should have felt obliged to come to their defense, even as the victim of one of them (an embarrassing but otherwise harmless experience).

Daar ben ik het dus hardgrondig mee oneens. Deze enge vent doet net of het misbruik door pedofielen of school - en hij zegt zelf slachtoffer te zijn - in wezen niet veel voorstelt.

Wie is deze engerd? Ik citeer niemand minder dan Richard Dawkins, God Delusion, pp.315-316, waar hij ook zegt:

The Roman Catholic Church has borne a heavy share of such retrospective opprobrium. For all sorts of reasons I dislike the Roman Catholic Church. But I dislike unfairness even more, and I can’t help wondering whether this one institution has been unfairly demonized over the issue, especially in Ireland and America… We should be aware of the remarkable power of the mind to concoct false memories, especially when abetted by unscrupulous therapists and mercenary lawyers. The psychologist Elizabeth Loftus has shown great courage, in the face of spiteful vested interests, in demonstrating how easy it is for people to concoct memories that are entirely false but which seem, to the victim, every bit as real as true memories. This is so counter-intuitive that juries are easily swayed by sincere but false testimony from witnesses.

Wat een vreemde vent, die Dawkins. Hij zei onlangs, in de Washington Post van 28 maart 2010:

"Should [Pope Benedict XVI] be investigated for how cases of abuse were handled under his watch as archbishop of Munich or as the Vatican's chief doctrinal enforcer?"

Yes, of course he should. This former head of the Inquisition should be arrested the moment he dares to set foot outside his tinpot fiefdom of the Vatican…

"Should the pope resign?"

No. As the College of Cardinals must have recognized when they elected him, he is perfectly - ideally - qualified to lead the Roman Catholic Church. A leering old villain in a frock, who spent decades conspiring behind closed doors for the position he now holds… a man whose first instinct when his priests are caught with their pants down is to cover up the scandal and damn the young victims to silence: in short, exactly the right man for the job. He should not resign, moreover, because he is perfectly positioned to accelerate the downfall of the evil, corrupt organization whose character he fits like a glove, and of which he is the absolute and historically appropriate monarch.

No, Pope Ratzinger should not resign. He should remain in charge of the whole rotten edifice - the whole profiteering, woman-fearing, guilt-gorging, truth-hating, child-raping institution - while it tumbles, amid a stench of incense and a rain of tourist-kitsch sacred hearts and preposterously crowned virgins, about his ears.

Duidelijk is dat iemand die in 2006 pedofilie ongeveer goedpraat, en die beweert dat het met de slachtoffers wel meevalt, weinig recht van spreken heeft op moreel gebied. Waarvan acte.

Moet de PKN de NBV als kanselbijbel accepteren?

Ik ben weliswaar geen predikant in de PKN, dus voor mij persoonlijk maakt het niet uit of de PKN de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) zal aanwijzen als kanselbijbel. Maar de kritiek die de Commissie van Rapport –een groep synodeleden die de voorstellen van het synodebestuur beoordeelt vóór ze in de synode besproken worden– op het nu aanvaarden van de NBV, kan ik me heel goed voorstellen. Die commissie zei: “We verlangen naar een vertaling die weliswaar, zoals iedere vertaling, nadere uitleg vraagt, maar die niet de indruk laat ontstaan dat predikanten niet willen aanvaarden wat er in de Schrift staat, doordat zij telkens de vertaling corrigeren.”

Dat laatste is een netelig probleem voor wie preekt. Geen enkele vertaling is in staat de grondtekst volmaakt weer te geven. Vertalers zijn gedwongen keuzes te maken. Elk Hebreeuws en Grieks woord in de grondtekst heeft een betekenisveld, en dit geld ook voor onze Nederlandse woordkeus. Vertalen vraagt dus om het maken van forse keuzes. En wie het Woord uitlegt, moet daar soms op wijzen als dat het begrijpen van de bijbeltekst duidelijk helpt.

ik maak in mijn preken bewust deze keuzes: Ik probeer de tekst uit te leggen zonder te vaak naar de grondtekst te verwijzen. Als je dat wel doet, wek je al makkelijk voor je luisteraars de indruk dat je de bijbel alleen echt kan begrijpen als je in staat bent die grondteksten te lezen. De Nederlandse vertaling krijgt dan een esoterisch karakter – alsof er diepere waarheden achter zitten die je pas ontsluit als je voldoende gestudeerd hebt. Dat idee kan verlammend werken op de gewone Bijbellezer. Het is ook niet nodig, want elke redelijke vertaling maakt dat de lezer goed door kan hebben wat de Bijbel in zijn geheel ons te zeggen heeft.

Maar ik wil in mijn preken waar nodig toch ook wel graag laten zien, dat het begrijpen van de tekst echt wel een kwestie is van enig begrip voor context, taal en cultuur. Dat is een onomstotelijk feit. Er komt studie aan te pas. Die studie gaat verder dan ‘tekst-met-tekst’ vergelijken - hoewel het al grote winst zou zijn als de doorsnee Bijbellezer dat zou doen! Zeker onder mijn Anglicaanse gehoor is men vaak niet gewend om bijbelgedeelten in hun verbondsmatige verband te lezen.

De Anglicaanse bisschop Tom Wright suggereert vier manieren van Bijbellezen. Hij spreekt over een combinatie van de Amor Dei met het gebruik van het Woord van God. Bijbelgebruik moet wat hem betreft parallel lopen aan hoe we God moeten liefhebben, dat is met het hart, het verstand, de ziel en met al onze de kracht (zie Markus 12:29vv).

1. Het hart: de lectio divina. Dit is persoonlijk Bijbellezen en meditatie, het genieten van God vooral ook in de liturgie en bij de eucharistie.
2. Het verstand: serieuze historische studie van de tekst, oorspronkelijke betekenissen, intellectuele worsteling met de cultuur, religie, theologie en praktijk van de Oude Kerk.
3. De ziel: Het Woord zoals dat wordt gebruikt in het voortgaande leven van de kerk, zijn tradities, zijn onderwijs.
4. De kracht: de zending van de kerk, werk van Gods koninkrijk, gedreven door de centraliteit van de verkondiging van het Woord.

Ik denk dat we in ons preken moeten waken voor een aanpak die een van deze vier ‘methodes’ van Bijbelgebruik uitsluit. Integendeel, ze komen idealiter allemaal aan bod in een preek. We willen dat mensen persoonlijk hun bijbel lezen, dat ze iets meekrijgen van serieuze studie, dat ze zien hoe in hun eigen kerkgemeenschap dit Woord wordt onderwezen, en de preek moet ook altijd een uitdaging tot gehoorzaamheid inhouden door het Woord verkondigend te doen klinken.

Als je een Bijbelvertaling hebt die literair mooi is maar onnauwkeurig, is het voortdurend schipperen tussen die lectio divina en het verstandig uitleggen van de bijbel. Voor het persoonlijk Bijbelgebruik is een literair mooie bijbel heel geschikt, maar de verstandige exegese behoeft juist een nauwkeuriger vertaling. Ik vind de NBV prachtig voor dat persoonlijk lezen, vooral als het gaat om minder leerstellige bijbelgedeelten. Maar vooral bij het lezen van het Nieuwe Testament irriteer ik me te vaak aan de onnauwkeurigheden. Ik preek maar weinig in Nederland, en als ik dat doe, kies in de NBV omdat die al zoveel ingang heeft gekregen, maar prettig vind ik het niet.

In het Engels gebruik ik graag de English Standard Version (ESV) of de New International Version (NIV). Vooral die ESV is een heel mooie vertaling, zowel qua literair gehalte als nauwkeurigheid.