Dertien radicale groeperingen uit de Palestijnse Gazastrook, waaronder Hamas, gaan samenwerken in de strijd tegen aartsvijand Israël. Ze willen het aantal aanvallen op de Joodse staat opvoeren en sluiten zelfmoordaanslagen niet uit. Dat hebben ze donderdagavond bekendgemaakt. Kijk, daar hebben we het weer. Vredesbesprekingen tussen Israel en de Palestijnen beginnen, en Hamas en het gespuis in Gaza belooft weer aanvallen op Israel. Als de besprekingen maar worden ondermijnd, want willen ze niet een Palestina min el-nahr ile el-bahr? (Van de rivier tot de zee) En de Joodse kolonisten onderstrepen hun maximalistische doelen door te beloven dat ze doorgaan met huizen bouwen tot ze de hele Westbank bezitten, voor een Israel min el-nahr ile el-bahr. Gevaarlijk gespuis aan beide kanten van het hek.
Die Joodse kolonisten zullen doen wat ze zeggen; ze gaan weer verder met nieuwbouw in nedezettingen. Hamas en die andere gevaarlijke mannetjes zullen ook een paar halfbakken raketten afvuren op een paar cactussen. Genoeg om onder de Palestijnen en Israel massaal steun te krijgen voor 'geen gesprekken'. Zo zijn Hamas en de kolonisten elkaars beste vrienden op de korte termijn, omdat ze allebei bang zijn dat ze door vredesbesprekingen niet zullen krijgen wat ze op lange termijn willen: het hele land.
Wat Israel en de Palestijnen nodig hebben zijn moedige, krachtige politieke leiders die zich niks aantrekken van de extremisten in hun samenleving, maar die weten wat hun naties nodig hebben. Maar moed, kracht, een vaste koers, ze lijken al lang waraa al-shams, achter de zon. Gevlucht uit de omgeving van de politici van het Midden Oosten, of om zeep geholpen door vrees voor aanslagen of voor de stem des volks bij de volgende verkiezingen.

