Het regime weer in het zadel in Egypte

De presidentsverkiezingen in Egypte verlopen interessant maar niet onverwacht.  De twee grootste kandidaten blijken Morsi (Broederschap) en Ahmed Shafiq.  Die laatste mag je gerust de kandidaat van het leger en het oude regime noemen.  Morsi zal uitkomen op ongeveer 25-30% van de stemmen, en Shafiq op 20-25%

Die twee staan dus tegenover elkaar bij de run off op 16 en 17 juni. De meeste stemmen die nu naar Foetoeh gingen zullen bij Morsi terecht komen; die kan daarmee 45% van de stemmen krijgen.  En ik vermoed dat we met zekerheid kunnen zeggen dat alle andere kiezers bij Shafiq terecht komen.  Zelfs de meest vervente haters van het regime Moebarak die niet bij de islamisten horen, zullen uit ellende op Shafiq gaan stemmen.

Dus krijgt het leger wat het wil.  Het krijgt een president die het in de broekzak heeft - de man was zelf bij de luchtmacht en een premier onder Hosni Mubarak.  Als het leger Shafiq als president krijgt, zal het gaan werken aan een nieuwe grondwet die veel macht bij de president houdt, bijna als in het verleden onder Moebarak.

Dan heeft het leger op een schrandere manier gezorgd dat de 'revolutie' van januari en februari 2011 voorlopig is gesmoord.  Sommige van die 'revolutionairen' schreeuwen nu al moord en brand en kondigen aan dat ze het Shafiq moeilijker gaan maken dan Moebarak.  Dat is nog maar te bezien, want de animo voor nieuwe rondes van opstand is zeer gering in Egypte.  Na 18 maanden economische ellende en chaos in het land, zucht Egypte om een terugkeer naar stabiliteit, rust, en inkomsten.

En wie anders dan het 'regime' kan dat garanderen? Op allerlei manier heeft het leger de afgelopen maanden gezorgd dat de mensen terug willen naar vroeger. Ze willen weer politie op straat, benzine aan de pomp, brood op de plank.  En zelfs al verdenken velen het leger ervan dat het bewust onzekerheid heeft geschapen, dan nog willen velen dat leger met het oude regime liever aan de macht dan voortgaande chaos, of, God verhoede het, de Moslimbroederschap aan de macht.

... ik ben stil geworden...

‘…ik ben stil geworden.
Ik heb mijn ziel tot rust gebracht.
Als een kind op de arm van zijn moeder,
als een kind is mijn ziel in mij.’

Psalm 131:2

Na alle drukte van een dag, heeft de nacht iets moois. Het wordt stil. Geluiden sterven weg. Een enkele keer breng ik de nacht door in de woestijn, en dan klinkt de stilte luid. Pas dan besef je met hoeveel lawaai we ons dagelijks omringen. Dan merk je trouwens ook hoe gewend we zijn aan de lichtvervuiling van onze steden en dorpen. Als het echt donker is zie je de sterrenhemel pas echt. Een oneindige zee van lichtjes aan de hemel.

Hier in Cairo gaat het kabaal van het leven zeven dagen per week, 24 uur per dag door. In de stad is het nooit stil. Een rustdag is hier niet. Alle dagen zijn bijna alle winkels open van vroeg in de morgen tot laat in de avond. Sommige winkels sluiten nooit. Altijd is er lawaai. Terwijl ik dit schrijf oefent een van mijn dochter op de piano, en een ander kijkt naar de TV. Overal geluid.

In onze jachtige samenleving hebben we de neiging stilte te definieren als de afwezigheid van geluid. Dat is echter een veel te negatieve benadering. Geluid, kabaal, TV-gebabbel, dat zouden we moeten definieren als de afwezigheid van stilte, want stilte is iets positiefs. Stilte is normaal, de norm.

Toch, stilte en de duisternis van de nacht kunnen iets heel beklemmends hebben. Niet omdat er iets mis mee is, nee, ze zijn allebei prachtig. Ik denk dat het probleem meer in onszelf zit. We vullen ons leven met zoveel kabaal, zowel voor de oren als de ogen, dat we schrikken als het er niet is. In de stilte van de nacht rest ons niets dan onze eigen gedachten, het bonzen van ons hart.

De gemiddelde persoon spreekt per dag maar een paar minuten, als je alles bij elkaar optelt. Ik moet erkennen: ik ben zeker een bovengemiddelde persoon in dit opzicht… Maar als we niet praten, brengen we onze tijd dan in stilte door? Nog afgezien van alle schetterende omgevingsgeluiden, zijn we nauwelijks in staat om onze aanhoudende inwendige dialoog te staken.

Zelfs als we niet praten, is het vaak nog lawaaierig in ons hoofd. Kan dat ook uitgezet, al is het maar even? We weten nauwelijks hoe het moet he?

Jezus Christus is de weg naar God. De enige. Zonder Hem is het onmogelijk tot God te naderen. Maar willen we die weg gaan, dan is stilte heel belangrijk. Het is de randvoorwaarde om God in staat te stellen om zichzelf aan ons bekend te maken. Stilte is nodig om in staat te zijn om God te horen spreken.

Ik ben niet graag stil, en erg meditatief ingesteld ben ik ook niet. Ik zit niet graag lang in de woestijn. Na een uurtje heb ik het wel weer gehad, dan wil ik weer wat doen. Maar ook voor  doenerige types als ik, en misschien voor sommigen anderen ook, is stilte van belang.

Ik las een mooi citaat van iemand die duidelijk verder is dan ik :-)

We trekken ons terug in stilte om ons bewust te worden van God’s aanwezigheid in het centrum. Stilte is niet de vijand van daadkracht. Het is het middel waardoor we ons ervan verzekeren dat al onze daden worden vervuld van een bewustzijn van de aanwezigheid van God.

Moeder van Rev Yousef urgent operatie nodig

De moeder van onze Soedanese priester, Yousef abu Jalha (foto), is vandaag gevallen waardoor ze haar schouder brak.  Rev Yousef kwam net tamelijk panisch en zeer schuchter aan de deur.  Zijn moeder, een vluchtelinge in Egypte en uiteraard onverzekerd, moet onmiddellijk geopereerd worden. LE 12.000 gaat dat kosten, 1600 Euro.

Ik word soms helemaal dol van al de ellende die ik hier op de stoep krijg.  Ye rabb, irhamne... Heer, wees ons genadig.  Hoe kan ik nou nee zeggen als iemand hulp nodig heeft. Maar hoe kan ik ja zeggen als ik het ook niet heb.... LE 12.000 is voor de Soedanese gezinnen in onze kerk gelijk aan een jaarsalaris.  De arme sloebers.  En ik kan niet ontkennen dat een zeker paniek me af en toe bevangt.

Egyptische politie veroordeeld wegens doden demonstranten

Vijf Egyptische politiemannen zijn tot 10 jaar celstraf veroordeeld wegens het doden van demonstranten tijdens de rellen die zorgden dat President Moebarak werd afgezet.  Dit is voor het eerst  dat agenten schuldig zijn bevonden.  Dit gebeurde in het Hof van Giza, een westelijk deel van Cairo.

Wat een toeval, net voor de presidentsverkiezingen.  Hoopt het leger de indruk te wekken dat er sprake is van recht in Egypte?

Ik vermoed dat na de verkiezingen de politielui in hoger beroep gaan en worden vrijgesproken. 

Pracht doopdienst

Gisteravond hadden we een 'volle bak' bij ons dienst waarin 3 kinderen werden gedoopt en een volwassene 'confirmation' kreeg ('belijdenis deed').  Het was prachtig om de vreugde bij de aanwezigen te zien!  Twee van de kinderen waren al wat groter - 8 en 11 jaar - en er was een baby bij.

We moeten dus veel nieuwe liedboeken aanschaffen... En rekening houden met meer mensen in de dienst van zondag aanstaande. En met meer kinderen in de kindernevendiensten.  In onze kerk waren al jarenlang eigenlijk geen kinderen meer, en geen dopelingen.  Ik gloei nog even na ;-)

En zooo mooi om te zien dat er weer massa's vrolijke kinderen rondrennen! En dat de kerk vol zat met ruim 100 volwassenen en minstens 35 kinderen.

En mijn schoonmoeder - een zeer deugdzame baptist - stond vanaf ons balkon (met beste uitzicht op de kerk en het doopbad) mee te klappen met de gemeente na elke doop. :-)

Voor veel meer fotos, zie hier op facebook