De ambtsopvatting van de dominee verkeert in een crisis, volgens dr. Henk Bakker. “Populaire modellen van geestelijk leiderschap hebben de aandacht verlegd van het ambt naar de persoon.” Het
Nederlands Dagblad doet verslag van een toespraak van Bakker, docent aan het Baptisten Seminarium en universitair docent aan de VU, afgelopen zaterdag bij de opening van het studiejaar van het Baptisten Seminarium. De bijeenkomst had als thema 'Vocatio: Je roeping verstaan'.
HIER tref je trouwens iets meer citaten van de lezing aan.
Het ambt van voorganger wordt volgens Bakker tegenwoordig vaak gezien “als niets meer dan een klus die moet worden geklaard en die bovendien in de ogen van mensen gebukt gaat onder een groot 'dat kan ik ook'-gehalte. De aandacht is van de roeping verschoven naar de persoon. [...] Iedereen met een beetje gaven, talenten en persoonlijkheid kan preken, de zegen uitspreken, de tafel bedienen, beleid voor de gemeente ontwikkelen, enzovoorts.''
Westerse christenen denken volgens Bakker dat de kerk even maakbaar is als een voetbalclub, meldt het ND. Ik denk dat hier een groot deel van de problematiek zit die met de ambtsopvatting te maken heeft. De echte crisis is niet die rond de visie op het ambt, maar de visie op wat de Kerk is. De ambtsopvatting vloeit rechtstreeks voort uit de ekklesiologie, en ik denk dat naarmate we een ‘laagkerkelijker’ visie op de Kerk hebben, ook de ambtsopvatting steeds meer verschraalt.
Wie de Kerk – ook de lokale gemeente – ziet als het Lichaam van Christus, waar Hij zich openbaart – door Woord en Sacrament – kan toch geen ‘lage’ ambtsopvatting hebben? De democratisering van de Kerk lijkt me onvermijdelijk te leiden tot een democratisering van het geloofsleven en van de ambtsopvatting. Zo wordt de predikant een regelaar, een spin in het sociale web, iemand die ‘samen met de gemeente zoekt’, etc etc. Ik pleit niet voor een dictatoriale kerk, maar denk wel dat evangelische en protestantse kerken ten onder dreigen te gaan aan een gebrekkige ekklesiologie. De gemeente is toch niet gewoon een bijeenkomst van gelijkgezinden, die met elkaar besluiten hoe ze kerk willen zijn (spelen)? Wie dat wel meent, maakt van de predikant een voorzitter, of een spelleider.
Ik ben trouwens wel reuze benieuwd naar de visie van Henk Bakker op de Kerk. Als Baptist en kenner van de Oude Kerk zou hij een uitweg kunnen wijzen?
Het moest er toch een keer van komen. Het schip van de kerk kan nog zo op een zandbank lopen, maar na lang het zand in te hebben geploegd, komt het tot stilstand... En misschien wordt het ook weer vlot getrokken?
