Gods Geest in de zakenwereld

In de zakenwereld, in elk geval in het Engels, noemen sommigen het flow of velvet. Dat zijn uitdrukkingen voor die unieke momenten in het zakenleven waarop alles onverwacht perfect lijkt samen te komen. Dat zijn zeldzame momenten, bijna van een mystiek karakter. Ondernemers en managers kunnen er opgetogen van raken. Het voelt of ze op fluweel zitten terwijl alles op het juiste moment de goede kant op lijkt te gaan.

Managers hebben doorgaans duidelijke, goed ontworpen, wijze, haalbare plannen; maar bij het uitvoeren daarvan lijkt het soms of je door een veld met stenen ploegt. Het is of we in onze prachtige zeilbootjes zitten met de juiste kaarten en met een paar ervaren zeilers aan boord maar maandenlang, soms jaren, werken we ons suf met de roeispanen en we komen niet echt snel voortuit. Er is geen wind.

En dan plots, daar is het… flow. Alles werkt mede ten goede. Het lijkt of je werk naar een nieuw niveau getild wordt.

Als een christen in zaken en kerkelijk werk wil ik voorstellen dat we de God van de schepping eren voor wat sommigen flow noemen. Toen God de wereld schiep, had hij een verfijnde blueprint klaarliggen. Maar in het begin was de aarde nog woest en leeg. Temidden van die chaos van het net begonnen werk zweefde de Geest van God, zijn wind, over het water. Er ontstond flow. God maakte als Creator Spiritus zijn plannen af in een paar dagen.

God’s Geest is altijd aan het werk in de wereld, want hij is de onderhouder van alle dingen. Hij bemoeit zich dus ook met de zakenwereld. In ons dagelijks leven, in ons werk, in ons dienst aan God worden we altijd gesteund door God's Geest. Er zijn echter zeldzame momenten waarin ze meer dan anders de aanwezigheid lijken te merken van God's bijstand. Op speciale momenten ervaren we creatieve flow.

Moeten we deze onderhouder van alle dingen niet eren tijdens deze momenten waarop alles werkt? Als we plots de wind in de zeilen hebben en we maken enorme vooruitgang in de richting van ons doel? Soms zien we dan zelfs hogere en nieuwe doelen die onze verbeelding oprekken. Als christenen hoeven we niet te spreken over flow. We kunnen ronduit zeggen wat de bron van de zegen op dat speciale moment is. Het is de Creator Spiritus zelf!

Beoordeel samenleving op grond van omgang met zwakste leden

St Aidan, de Ierse apostel van Engeland, dineerde een keer met Pasen bij koning Oswald en voelde zich slecht op zijn gemak op het feest dat voor hem werd aangericht. Precies op dat moment kwam er een bediende die zei dat er heel veel mensen waren aangekomen bij de poort van het kasteel en zij vroegen om aalmoezen. Met een armbeweging gaf Oswald bevel dat hun eigen maaltijd zou worden weggenomen en gegeven aan de mensen die buiten stonden. Ook moest het zilveren gerei in stukken worden gebroken en onder hen verdeeld.

Aidan was zo onder de indruk dat hij uitriep: ‘Moge de hand die dit heeft gedaan nooit vergaan.’

Elke maatschappij, of ‘beschaving’ kan het beste beoordeeld worden naar hoe ze omgaat met haar zwakste leden.

Www.keltischegebeden.nl

Mijn visie op apostolische successie (deel 3)

St Polycarpus was bisschop van Smyrna in Klein Azie. Hij leefde van 69-155, toen hij als martelaar stierf. Zijn brief aan de gemeente in Filippi schreef hij rond 115 na Chr. Polycarpus heeft waarschijnlik de apostel Johannes nog gekend, hoewel sommigen hieraan twijfelen. Hij is in elk geval een duidelijke link tussen de apostolische kerk en de tijd die aanbrak toen de apostelen waren heengegaan. Hij weet hoe de apostelen de gemeenschap van gelovigen organiseerden, en liep als kerkleider ongetwijfeld in hun voetspoor wat dit betreft. Mijn blog over Polycarpus vind je hier.

Polycarpus schrijft zijn brief ‘samen met alle presbyters’ [Grieks: presbyteroi] aan de kerk in Filippi.’ (Polycarpus 1:1) Hij geeft de gemeente in Filippi opdracht ‘om gehoorzaam te zijn aan de presbyters en de diakenen als aan God en Christus’. (Polycarpus 5:3). Blijkbaar had de kerk presbyters en diakenen, net als in wat we van Polycarpus’ tijdgenoot Ignatius leren. Hij verwacht ook een zelfde gehoorzaamheid als we bij Ignatius aantroffen.

Polycarpus zelf staat boven deze presbyters en diakenen, want hij is de bisschop van Smyrna, weten we van de brief die Ignatius aan hem stuurde. (Ignatius aan Polycarpus 1:1)

Polycarpus stuurt een aantal vermaningen aan de presbyters en de diakenen. Hij richt zich eerst tot de diakenen; ze moeten ‘onberispelijk zijn in de aanwezigheid van [God’s] gerechtigheid, als dienaars van God en Christus en niet van mensen’. (Polycarpus 5:2)

Aan de presbyters geeft Polycarpus een aantal vermaningen die aangeven wat voor taak ze in de gemeente hadden.

Presbyters […] moeten barmhartig en genadig voor allen zijn, degenen terugroepen die zijn afgedwaald, alle zieken bezoeken, geen enkele weduwe, wees of arme veronachtzamen, maar altijd beogen wat eerbaar is in de ogen van God en de mensen. (Polycarpus 6:1)

Hij adviseert de presbyters ook om afstand te houden ‘van degenen die anderen tot zonde verleiden, en valse broeders, en zij die de naam van de Heer leugenachtig gebruiken en die dwaze mensen misleiden.’ (Polycarpus 6:3)

Met die valse broeders duidt Polycarpus ongetwijfeld onder meer op Valens, die eenmaal een presbyter in Filippi was, maar die door geldzucht die functie niet meer had.

Conclusie:

1. De brief van Polycarpus wijkt niet af van wat we van Ignatius hebben geleerd over de hierarchie in de gemeentes in Klein Azie; Polycarpus, bisschop van Smyrna, werkte in zijn kerk samen met de presbyters, en richt zich tot de presbyters en diakenen in Filippi.

2. Het is me niet duidelijk waarom er in Fillipi niet wordt gerept over een plaatselijke bisschop. Een suggestie die ik tegenkwam is dat de gemeente misschien nog te klein was daarvoor. Die was echter niet zo klein dat er geen priesters en diakenen waren.

De heilige Rita: patroonheilige voor onmogelijke situaties

Vandaag is de gedenkdag van St Rita; even dacht ik aan onze politica Verdonk, maar nee, ze is toch anders. De heilige Rita stierf op 22 mei 1457. Ze was een voorbeeld voor ons, want ze zorgde ten koste van zichzelf voor hen die lijden, met liefde en geduld. Onze Rita Verdonk zet hen die lijden juist liever op het eerste vliegtuig terug, zonder liefde en geduld.

St Rita had een wond op het voorhoofd alsof ze zelf door een doornenkroon leed. Devote katholieken vragen aan haar om hulp tegen natuurrampen, en ze is de patroonheilige voor onmogelijke situaties, en beschermer van winkeliers en salamiverkopers.

Ja, dat omschrijft wel iets van Verdonk, die kampt met de onmogelijke situatie om herkozen te worden. Wellicht kan ze zich het beste richten op een winkeltje beginnen of zo. Wie hulp zoekt, kan beter bij een christelijke partij terecht, en bidden dat de uitslag van de verkiezingen ons allemaal positief zal verrasen.

Heilige Rita, bid met ons mee, dat wat nu onmogelijk lijkt op 9 juni toch gebeurt; dat CDA, SGP en CU alledrie oprecht verheugd kunnen zijn, tot welzijn van ons lieve vaderland!

Anton Wessels wil dat Joden en christenen Mohammed als profeet erkennen

De emeritus hoogleraar godsdienstwetenschappen Anton Wessels doet een oproep aan joden en christenen om de stichter van de Islam, Mohammed als profeet te erkennen. Hij zegt dit in het kader van zijn opvatting dat Jodendom, Christendom en Islam amoeten "trachten te luisteren naar wat de gemeenschappelijke boodschap is die deze drie – Mozes, Jezus en Mohammed – voor de mensheid ook vandaag nog hebben."

Wessels citeert de joodse filosoof Maimonides (1135-1204) als zijn inpiratie:

Hij leefde en werkte in een wereld die toen politiek door moslims werd gedomineerd. Hij schreef zijn beroemde Gids der verdoolden in het Arabisch. Hij heeft zich afgevraagd wat de betekenis was van die andere twee tradities, het christendom en de islam, die zich immers toch ontwikkeld hadden vanuit de inspiratiebron van zijn eigen joodse traditie. Hij schrijft dan: ‘Het gaat het menselijk denken te boven om de plannen van de Schepper te peilen. Want onze wegen zijn niet Zijn wegen, noch onze gedachten Zijn gedachten. Alle zaken die betrekking hebben op Jezus van Nazareth en de Ismaëliet (Mohammed) die na hem kwam, diende duidelijk de weg van de koning Messias om de hele wereld voor te bereiden om God eensgezind te aanbidden, zoals geschreven staat: ‘Maar dan zal Ik de volken andere, reine lippen geven, opdat zij allen de naam des HEREN aanroepen; opdat zij Hem dienen zij aan zij.’

Maimonides leefde in de verwachting dat zijn messias nog moest komen; de Islam leert dat Mohammed het zegel is van de profeten - de maatstaf waaraan alles gemeten moet worden. Dus als Wessels meent dat dit inspirerend is voor hem, dan kan je blijkbaar toch wel constateren dat hij niet zo'n hoge dunk heeft van de finaliteit van de komst van Jezus Christus in de eerste eeuw.

Jezus en Mohammed spreken elkaar op zoveel punten schreeuwend tegen! Alleen als je van beide figuren een karikatuur maakt, kan je met veel moeite zien dat ze een gelijke boodschap voor de wereld hebben. Als je beide personen neemt voor wie ze zijn en voor hoe hun eerste volgelingen ze hebben beschreven, dan zijn ze niet samen te brengen. Jezus is de leider van liever lijden dan onrecht doen, Mohammed leidt door het zwaard en door zijn tegenstanders gruwelijk om zeep te helpen.

Mohammed als profeet? Meneer Wessels, ga nu alstublieft fijn van uw pensioen genieten en laat het schrijven nu maar.

bron: Bruggenbouwers